DE MAAND MEI. 85.
hadden ontvangen. Zoo ook AUGUSTINUS. Zijne moeder MONICA, geboren in of omstreeks het jaar 332, muntte reeds in hare jeugd door uitstekende godsvrucht uit. Toen zij ten gevolge van sterken aandrang en ondanks zich zelve de echt-genoote was geworden van zekeren PATRICIUS in Numidië, rustte zij niet eer zij dezen van het heidendom waarin hij nog verzonken was, tot het christelijk ge-loof had bekeerd; en het was in dit geloof, dat zij hare beide zonen AUGUSTINUS en VARIGIUS opvoedde met al den ijver die in haar woonde. De oudste vooral lag haar na aan het moederhart, omdat zij maar al te zeer bespeurde, dat de buitengewone aanleg, die zich in den knaap reeds had geopenbaard, bij den jon-geling dreigde uit te spatten in eene opvatting van het christendom, die volgens hare overtuiging eene ergelijke dwaling, ja een onchristelijk christendom was. Vruchteloos waren hare voorstellingen, vruchteloos hare tranen en gebeden: de overmoedige jongeling verliet zijne door droefheid en angst verbijsterde moeder en begaf zich naar Italië. Maar wat vermag de liefde eener moeder niet? Niets bond haar aan hare woning – PATRICIUS was overleden – en zij reisde den geliefden, maar verloren zoon na, vond hem en smaakte de onuitsprekelijke vreugde, dat AUGUSTINUS zijne dwalingen herriep en terugkeerde van eenen weg, die niet alleen voor zijn hoofd, maar ook voor zijn hart ten verderve leidde. Niet lang echter duurde hare moedervreugd – zij overleed te Ostia op hare terugreis. Haar later wereldberoemde zoon spreekt met geestdrift over de verpligtingen die hij aan zijne moeder had. Heil den zoon en der dochter, die niet vergeten wat zij aan moederlijke zorg en liefde te danken hebben!
Voorts moeten wij, overeenkomstig het oogmerk van deze onze maandstukjes, aan onze geëerde lezeressen de volgende Mei-herinneringen uit de geschiedenis aanbieden:
Den 5den Mei 1582 overleed CHARLOTTE VAN BOURBON, derde gemalin van den onvolprezen grondlegger der Nederlandse vrijheid, Prins WILLEM I. Zij was eene dochter van LODEWIJK II, hertog van Montpensier, en was in de Room-sche kerkleer opgevoed, zelfs eerst geestelijke zuster en vervolgens abdis. In het jaar 1572, zoo berucht door den Bartholomeüs-nacht, ontvlugtte zij het klooster-leven en begaf zij zich naar het hof van FREDERIK II, Paltzgraaf aan den Rijn, waar zij de Hervormde godsdienst aannam. In het jaar 1572 gaf zij hare hand aan WILLEM VAN ORANJE, wien zij zes dochters schonk, van welke vijf in het huwelijk traden met Fransche of Duitsche vorsten, terwijl eene, FLANDRINA, in Frankrijk het Roomsche geloof aannam en den geestelijken staat omhelsde. CHAR-LOTTE zelve overleed ten gevolge enner omstandigheid, die een aandoenlijk blijk oplevert van hare huwelijksliefde. In het jaar 1582 werd Prins WILLEM te Antwerpen verraderlijk, doch niet doodelijk, in het hoofd geschoten door zekeren JAUREGUY. Zijne gade week niet van zijne sponde en paste hem met de teederste zorgvuldigheid op, zich dag nog nacht rust vergunnende. Hierdoor haalde zij zich eene heete koorts op den hals, die haar in weinige dagen ten grave sleepte. Zij werd algemeen, ook daar haren gemaal, diep betreurd.