80 BROODKRUIMELS
achter gindschen ploeg dien landman en achter hem dien zwar- ten raaf, die zich deftig voortbeweegt, den kop nu regts dan links wendt, als keek hij toe of de man zijne voren wel regt trok, maar eigenlijk met het oog op goeden buit, daar reeds de muizen hare winterkwartieren in de diepte hadden betrok-ken. Daar nadert een buurman en wie den zwarten band om zijn hoed zag begreep ligt wat leed hem getroffen had en waarom ook die rouwkring zijn oog omgaf. Aan het eind van het veld hield nu de landman rust, wierp het dekkleed over zijn paard en beide mannen zetten zich naast elkaar neder.
“Gij hebt veel aan uwer vrouw verloren,” sprak de ééne, “en niet alleen gij en uwe kinderen maar wij allen, want uw huisgezin was ons steeds een voorbeeld van tevredenheid en geluk.”
Eene zachte trilling was zigtbaar rond den mond des treu-rende eer deze antwoordde:
“Ik heb in deze dagen gedurig aan onzen trouwdag gedacht, niet slechts omdat zij nu daarboven feest viert, maar vooral omdat alles zich zoo wonderbaar bevestigd heeft wat ons bij de huwelijksinzegening gezegd werd. Het is mij lief om van dien dag te spreken; en daarom wil ik u het een en ander vertellen.
“Gij ziet daar ginds in mijnen hof den ouden eik waaronder ik getrouwd werd. Mijn grootvader verzekerde toenmaals, dat hij niet veel dikker geworden was sedert zijn trouwdag, die toen toch zestig jaren geleden was, en destijds had dezelfde oude predikant S . . . . hem ingezegend die dit ook zijn’ grootvader onder denzelfden eik gedaan had en die zich goed wist te her-inneren dat de boom aan de zuidzijde minder takken had sedert den grooten dorpsbrand van den dertigjarigen oorlog.
“Honderd- en duizendmaal ben ik den boom gedachteloos voorbijgeloopen; nu kan ik mij echter al wat daar eenmaal plaats had en gesproken werd weêr levendig voor den geest brengen. Ik heb ook den trouwtekst niet vergeten: “De een drage des anderen last, zoo zult gij het voorschrift van CHRISTUS nako-men.” En al wat daarover gesproken werd was uit het leven gegrepen en op ervaring gegrond. Het is mij duidelijk gewor- den en geleven, wat ons van de verhouding tusschen man en