DE TWEE WITTE ROZEN. 29
rondkeek, was de man met den tulband verdwenen. Zij liet zich op een’ boomstam nedervallen en schreide, terwijl Yoland hare hand likkende een medelijdend gehuil aanhief. Een schel trom-petgeschal ontrukte haar aan hare droevige gedachten; zij stond overhaast op en sloeg den weg naar het kasteel in. De ophaal-brug werd langzaam nedergelaten. De wapenknechten, edelkna-pen, pages en schildknapen die aan weerszijde der muren op eene rij geschaard stonden, lieten een vrijen doortogt; te midden daarvan betrad JAKOBUS IV den drempel van het kas-teel, vergezeld van een’ schoon’ ridder in witte en schitterende wapenrusting en van Lord HUNTLEY, wiens gelaat eene trotsche en gelukkige uitdrukking had. De doorluchtige bezoekers werden door den graaf in de eerezaal geleid waar de koning zich alleen moet nederzetten; maar JAKOBUS IV wendde zich tot zijn reis-gezel, die het vizier van zijn helm geopend had en een edel en voornaam gelaat vertoonde.
“Schoone neef,” zeide hij op beleefden toon, “ben ik alleen hier werkelijk koning, gij zijt het regtens; neem derhalve plaats aan mijne zijde.”
En hij wees den ridder een’ zetel aan, die naast den zijne geplaatst was.
Er werden eenige woorden gewisseld, doch daar krijgslieden weinig komplimenten maken, wendde de koning van Schotland zich tot lord HUNTLEY die met ongedekt hoofd aan zijn linker-zijde stond.
“Mylord,” zeide hij, “gij weet waarom mijn neef en ik hier- heen gekomen zijn; laat dus uwe dochter komen en God besture alles tot wederzijdsch genoegen.”
Lord HUNTLEY boog en verliet de zaal. Weinige oogenblik- ken daarna trad hij weder binnen, KATHARINA, wier bleek voor-hoofd onder de gravinnenkroon boog, bij de hand houdende. De ridder glimlachte en JAKOBUS zeide tot hem:
“Neef, ik zeide u zoo even: dat ik u de schoonste parel uit mijn koningrijk gaf, heb ik te veel gezegd?”
“Neen, sire; diamanten en paarlen verliezen hunnen luister bij zooveel schoonheid,” antwoordde de ridder, KATHARINA met bewonderende blikken aanziende.