248 BETLEY-HALL.
altijd een goed aantal strijdbare mannen op Betley-Hall, en eer zij mijnen koning hier gevangen nemen, zullen zij mij be-graven onder de puinhoopen van het erfgoed mijner vaderen.”
“Dat zij verre,” sprak achter hen eene stem. Verschrikt wendde de baronet zich om, en zag den koning, die onopgelet door de sprekenden was binnengekomen.
“Vergeef mij, LANE,” zeide hij, “ik kwam zonder bedoeling hierheen, ik wilde de vertrekken van uw oud heerengoed eens ongestoord bezigtigen, maar wat ik nu gehoord heb dwingt mij u opheldering te vragen over den zin uwer woorden.”
“Gave God dat ik uwer majesteit de waarheid kon en mogt verbergen, en niet de verkondiger zijn moest mijner eigen schande. Weet dan, mijn koninklijke heer, dat alle wegen door den vijand bezet zijn, en CLEMENT FISHER, mijn pleegzoon, is hun aanvoerder. O, dat de verrader –”
“Vader!” riep JANE wanhopig.
“Stil, LANE,” sprak de koning, “voeg geen vloek of verwen-sching meer toe aan al den jammer dezer tijden. Ik zal terstond het bevel geven om op te breken, want liever wil ik mijne vijanden in het open veld ontmoeten dan mij hier van hen te doen verrassen en u mede te slepen in mijn verderf.”
“Denk niet aan mij, uwe majesteit!” bad sir ROBERT.
“Uwe majesteit verschoone mij, zoo ik het wagen durf eenen voorslag uit te spreken,” begon nu miss JANE.
“Spreek, edele jonkvrouw,” antwoordde de koning, “nimmer sloten wij het oor voor den raad van schoone en verstandige vrouwen.”
“Welnu,” sprak JANE, “alle wegen naar Betley-Hall zijn bezet, één echter niet, en wel om de eenvoudige reden dat niemand dien kent, en ook omdat hij in gewone omstandighe-den niet juist aan te raden zijn zou. Zoo God wil, is hij voor ons oogmerk uitmuntend.
“Betley-Hall heeft ook aan den waterkant verscheiden uit-gangen. Een daarvan, digt bij den vonder gelegen, voert naar een punt van den stroom dat ondiep en zonder al te groot bezwaar met een paard te doorwaden is. Het uitzigt op den stroom is aan deze plaats belemmerd deels door het slot, deels