BETLEY-HALL. 245
“Dat wil zeggen,” vroeg JANE, “dat gij in het leger der rebellen getreden zijt?”
“JANE, spreek zoo niet, uw helder verstand toch kan wel niet betwijfelen aan welke zijde het regt is, uw hart moet spreken voor onze zaak.”
“Spreek thans niet van mijn hart, dat arme dwaze hart, CLEMENT; kinderpligt gebiedt mij met de oogen mijns vaders te zien. Gij kent zijne meening; bleef die geheel zonder invloed bij uwe handelwijs?”
“Dat niet; het kostte mij een’ zwaren kamp, maar de pligt zegevierde ten laatste. Ik heb mij laten inlijven bij het leger, ik schreef u dit niet, want ik wilde eerst met de volbragte zaak voor uwen vader treden; wij zijn mannen en als man tot man willen wij spreken. Kan ik hem opzoeken?”
“Nu dadelijk niet,” antwoordde JANE, “ook zou ik hem liefst eerst voorbereiden, hij vermoedt nog volstrekt niets.”
En mijne oogenblikken zijn geteld,” zeide CLEMENT, onrustig op zijn horologie ziende. “Eerst gisteren in het leger aange-komen, ben ik reeds heden tot eene gewigtige onderneming benoemd. Wij weten dat de koning van Wales is teruggekeerd, om zich naar York te begeven; wij weten dat hij zijn leger, als men het nietige hoopje zijner strijders zoo noemen kan, in onderscheiden afdeelingen daarheen heeft gezonden, en wij heb- ben alle wegen bezet; waar hij zich voor den oogenblik ook moge verbergen, hij kan ons niet ontsnappen. Mijne naauw-keurige bekendheid met deze landstreek deed den bevelhebber besluiten om mij het geleide eener afdeeling toe te vertrouwen.”
Eene doodelijke bleekheid overtoog JANE’S wangen; toch bleef zij kalm en vroeg: “En gij zoudt werkelijk de hand durven slaan aan uwen koning?”
“Begrijp mij goed, JANE; geen haar zou hem gekrenkt wor- den, God weet het, ik ben geen vijand van den koning; maar buiten zijne gevangenneming zie ik geen anderen weg om paal en perk te stellen aan dat noodlottige bloedvergieten, om aan ons lieve vaderland de zegeningen van vrede en vrijheid te hergeven.”
“En zoudt gij den koning gevangen nemen, waar gij hem