232 CONSTANCE CHORLEY.
zelfopoffering bekend gemaakt. Op hoog bevel is het geheele proces herzien, het vonnis vernietigd, de veroordeelde in hare eer hersteld en door de Koningin haar eene aanzienlijke huwe-lijksgift toegezegd. Toen zij de gevangenis verliet, was het ge-juich en de oploop der volksmenigte onbeschrijfelijk. Een der aanzienlijkste inwoners der stad bood der zwaarbeproefde CON-STANCE voorloopige huisvesting aan, die zij dankbaar aannam.
“Het heeft mij mogen gebeurden, haar hare nabijzijnde ver-lossing uit den kerker aan te kondigen. Over hare bittere zie-lesmart, meer nog wegens de diepgezonken verdorvenheid van haren vader, dan wegens zijn lot, wil ik liefst niet uitweiden. Ook niet over hetgeen voorafgegaan is aan CONSTANCE’s toe-stemming om mijne vrouw te worden. Morgen ga ik haar halen; zij zal bij mijne ouders eenige weken doorbrengen dan trouwen wij, en ik ga mij te Birmingham vestigen, waar mij de noo- dige fondsen zijn aangeboden om er eene fabriek te stichten van locomotiven volgens mijne uitvinding.”
Met sprakelooze verbazing hadden HUMPHREY en MARGARETHA een verhaal aangehoord, waarvan KRIS zijne ouders reeds vroe-ger deelgenooten had gemaakt en die toen niet minder de han-den hadden ineengeslagen. VALLON en zijne vrouw leenden gaarne hun stilzwijgendheid tot het welgelukken der grap, die de STAN-DISH-en met een langen neus naar Iversham deed terugkeeren.
De bruiloft had te Peeler Pond plaats en gaf eene nooit ge- kende levendigheid aan het nietige dorpje. Uit den geheelen omtrek vloeiden nieuwsgierigen toe, den smid van Readington niet te vergeten. Hij had REBECCA willen medenemen, maar deze wilde niet. Zelfs JOHN HOLLIS liet zich zien; hij had de arme zwervers wel van hun geld ontlast, maar in de gevolgen had hij toch zijn aandeel in de heugelijke uitkomst, zoo hij meende, want had hij dit niet gedaan, dan zouden CONSTANCE en DUKE niet halfdood in “Voerlui’s rust” zijn aangeland en dan zou al het volgende geen plaats hebben gehad.
Met het glas ale dat de gelukkige bruid hem inschenkt, ein- digt ons verhaal.