CONSTANCE CHORLEY. 227
Niemand antwoordde, totdat VALLON eindelijk met een zucht zeide: “helaas! ik kan het niet tegenspreken.”
Eene lange pauze volgde. Ten laatste nam EEFJE het woord.
“Daarmede is het niet gedaan. Er moet raad worden geschaft om KRIS nu op andere wijze aan een bestaan te helpen. Wij, broeder STANDISH, mijn man en ik, zijn zoo uitgeput, dat wij niets meer kunnen. Van vreemden, om zoo te zeggen, is het ook niet te vergen. Gij zijt ons de naasten, MARGARETHA, en als wij daarom eens begonnen met eene vereeniging tot stand te brengen, die…”
“Ik heb u begrepen, zuster,” viel HUMPHREY met onstuimig-heid in, “begrepen en doorzien. Gij kunt op uwe vingers wel natellen, dat wij niets aan den landlooper doen zullen. En nu zou die kostelijke mijnheer eerst de man van LEENTJE moeten worden, opdat dan zijne schoonouders over de brug zouden moeten komen! Ha, ha! slim bedacht, maar in dat gat zult gij niet boren, zuster EEFJE, gij noch uw man. Wij zoeken LEENTJE niet weg te smijten, niet waar vrouw?”
“Dat was de bedoeling niet,” antwoordde VALLON, “wij dachten aan geen LEENTJE. Goede hemel! KRIS zit wel in om-standigheden om aan het nemen eener vrouw te denken!”
“Hij zou anders de eerste niet zijn, die er zijne berooide zaken mede trachtte te herstellen.”
“Ik zal maar eens tot de zaak komen,” sprak VALLON. “Zwa-ger HUMPHREY, KRIS heeft nu eenmaal eenige kennis van het machine-wezen. Men behoeft die dingen niet in het groot te doen. zie, hier niet ver vandaan, te Readington, woont de smid SIMON DRUSLEY. Dat is eene goede affaire. SIMON heeft zijne schaapjes op het drooge, en wil de zaak wel verkoopen. Als nu KRIS zich eens vooral toelegde op het repareren van machines, waaraan hier uren in den omtrek groote behoefte is, dan kon dit best, als gij, zwager HUMPHREY, mij wat te gemoet wildet komen.”
“Geen schelling, geen halve schelling!” was de hevige uitroep in antwoord op dit voorstel. “Men heeft in der tijd mijnen raad niet willen volgen en moet nu de gevolgen zelf dragen. Uwe zotternijen, zwager JAKOB VALLON, mogen u arm maken;