CONSTANCE CHORLEY. 181
HUMPHREY zijn reukorgaan wat in de war geholpen had, – genoeg: het beest nam inderdaad een verkeerd heidespoor, zon-der dat iemand van het drietal het merkte, eer de kar in de nabijheid kwam eener boerenwoning aan het einde der heide, waar – zoo als men wist – slechts een dertig voetstappen links te doen waren om op den regten weg te komen. Maar wat men niet wist, was dat in die kleine ruimte van dertig stappen een klein verlaat was opgegraven.
Pof! daar lag ineens de kar omver en onze reizigers vielen, heel zacht in het rulle zand, maar toch, zij lagen er.
Daar de wijze waarop zij overeind kwamen, hun onbezeerde toestand, het breken van een wiel der kar, en hunne gedwon-gene nachtwandeling naar huis – daar dit alles niets tot de geschiedenis van CONSTANCE CHORLEY afdoet, vermelden wij het slechts met een woord.
Het was door dit een en ander diep in den nacht geworden eer zij thuis kwamen; zoo diep dat het morgen zou hebben mogen heeten als het om “morgen” te zijn niet althans half en half licht moest zijn, en dat was het in ’t begin van April nog niet.
Toen KRIS zich te bed wilde leggen, zag hij, dat zijn kleine slaapkameraad er wel had gelegen, maar er niet meer was. Hij gaf daar echter weinig acht op, denkende: “het jongske zal bang geworden zijn in zoo’n vreemd huis, en naar zijne zuster gegaan. Men zal wel voor hem gezorgd hebben!”
Maar men verbeelde zich den anderen morgen dan alge-meenen schrik – DUKE was nergens te vinden. Hoe men ook het huis doorzocht, het knaapje was spoorloos verdwenen. Hoe de arme CONSTANCE ook om haren lieveling riep, hoe zij handenwringende en op de aandoenlijkste wijze weekla-gende, het kleinste plekje niet ondoorzocht liet – vruchteloos! DUKE was weg zonder dat iemand begrijpen kon hoe hij zou weg gekomen zijn. CONSTANCE had den geheelen nacht ge- rust geslapen en zelfs niets gehoord van het terugkomen der huisgenooten, en MARY verzekerde hoog en duur, dat zij de familie had zitten wachten zonder eene enkele maal in slaap te vallen. Zij had den ganschen nacht op haar stoel bij het vuur