CONSTANCE CHORLEY. 179
greep zij, dat van hem zooveel opheldering te wachten was als hij goedvond, terwijl zij uit de kinderen zooveel dacht te kun-nen krijgen als zij zelve begeerde. Dat was ook zoo, want met behulp van eenige suikerzoute woordjes en een paar suikerzoete kaneelkoekjes wist MARY binnen een half uur zooveel als noodig was om haar alle gewenschte verklaringen te geven. Door dat vertrouwelijk gesprek met MARY geraakten onze zwervelingen dan ook regt op hun gemakt, zoodat zij zich ten laatste te sla- pen legden met die kinderlijke gerustheid, welke niet grooter kon zijn als eene moeder bij hunne legersteden de wacht had gehouden.
“Nacht, lieveling!” zeide CONSTANCE, zelve halfslapende, ter-wijl zij den deken nog even over den schouder van DUKE trok. Maar DUKE hoorde het niet meer – hij sliep als een roos.
KRIS had gelijk gehad; de hit had zijne kuren nog niet ver- geten en op den terugweg naar Iversham had KRIS er zulk eene ongeloofelijke moeite mede, dat hij niet wist hoe hij de kar voor “Voerlui’s rust” krijgen zou, en meer dan eens dacht, dat het dier alles onderstboven zou gooijen, KRIS met gebroken arm of been aan den weg laten liggen en zelf naar zijn stal galopperen.
Eindelijk echter gelukte het hem, het wederspannige beest in zoover te bedwingen, dat hij er na lang tobben en sukkelen mede bij zijn oom raakte, maar al dadelijk te kennen gaf, voor geen geld van de wereld zijne ouders op de kar te zullen nemen, ten einde met den hit naar huis te rijden. Grootvader en de viool zouden des noods te Iversham kunnen blijven, maar zijne ouders, en het kind….
“’t Komt gek, dat het nu juist van avond is,” merkte HUM- PHREY STANDISH aan; “ik kan u niet helpen, zwager, want mijne paarden zijn, zoo als gij weet, het eene naar Lympton, nog wel tot morgen avond, en het andere is zoo kreupel als BABY EPSOM, die bij elken stap links regts heen en weder overbuigt als een pop die de lendenen gebroken zijn.”
“De hit zal nu wel bedaard zijn,” meende VALLON; “hij heeft den weg al driemaal afgelegd, en ’t zal beter gaan dan ge denkt.”