162 DE MONDSCHEIN SONATE.
te verklaren; maar eene onwederstaanbare magt dwong hem voort te gaan, het huis binnen te treden; en op het geluid der toonen afgaande besteeg hij den trap, opende de deur eener kamer, en zag een jong meisje aan het klavier zitten.
“Zijt gij het vaderlief?” vroeg zij zonder om te zien of met spelen op te houden. Eerst toen zij het stuk geeindigd had keerde zij zich om en zeide: “kom toch hier, lieve vader, dat ik u een zoen geve; ik kan u helaas niet te gemoet komen.”
BEETHOVEN naderde en werd diep getroffen door hetgeen hij aanschouwde. Voor hem stond een jong meisje hoogstens zestien jaren oud, met een roerend schoon gelaat. Een paar groote wijd geopende doch doffe blaauw oogen staarden hem aan: hij stond tegenover eene blinde. Diep medelijden vervulde de ziel van den kunstenaar en deed hem een kreet van smart sla-ken, waardoor het meisje bemerkte dat een vreemdeling bij haar was.
“Wie zijt gij,” vroeg zij angstig, “ge zijt mijn vader niet?”
“Neen,” antwoordde de meester, “doch verontrust u niet, ik ben een vriend, die door uw spel aangetrokken, zich ge-drongen gevoelt u te danken voor de kracht en uitdrukking die gij in eene zijner compositiën legt.”
“Hoe zijt gij BEETHOVEN?” riep het jonge meisje, terwijl tranen uit hare blinde oogen vloeiden, “O wat ben ik diep ongelukkig dat ik den man, dien ik zoo hoog vereer, niet zien kan nu hij zoo in mijne nabijheid is. Toen voor twee jaren eene hevige ziekte mij van het gezigt beroofde, werd de muziek mijn eenige troost, en zijn het vooral uwe werken die mij leed en smart doen vergeten en mijne gedachten naar boven heffen mij naar den Hemel doen opzien.”
“Arm kind,” sprak BEETHOVEN, “gij kunt mij niet zien, welnu gij zult mij hooren.”
Hij zette zich aan de piano, een traan rolde langs zijn man-nelijk gelaat, de diep smartelijke gevoelens die zijne ziel ver-vulden, weerklonken in de toonen die zijne vingers in eene heerlijke élégie der piano ontlokten. Zij is een zijner meester-stukken en bekend onder den naam van de Mondschein Sonate.