CONSTANCE CHORLEY. 137
gijlieden het niet waagt. Daarbij zal het paard er ook gemak-kelijk door gaan als er maar één in is. Ziet ge daar, keert terug tot dat kleine witte hekje, dan zult gij een voetpad vinden dat u brengt naar een houten brug, gaat die over en dan nog een eindje loopen dan komt ge in dat laantje aan den overkant van het water. Ik zal er de eerste zijn, dus haast je.
“Er zullen toch geen roovers op dien weg zijn?” vroeg DUKE puur verschrikt over dit plan en nu vreemd genoeg bang voor nieuwe avonturen terwijl hij ze vroeger wel eens opzocht.
“Neen, neen!” zeide KRIS lagchende. “Groote goedheid, roo-vers zijn hier tegenwoordig juist zoo veel als paddestoelen. Maar waarom zijt gij er bevreesd voor? vertoon hun uw leege zakken en lach hen uit, zoo zou ik ten minste doen.”
Er was eene zonderlinge uitdrukking in DUKE’s oogen, die scheen te zeggen dat hij over dit onderwerp zoo hij wilde nog wel wat te vertellen had, maar hij had eene buitengewone nei-ging tot stilzwijgendheid ofschoon het hem duidelijk was aan te zien dat hij het gemaakte plan niet goed vond.
CONSTANCE met hare vlugge bevatting begreep zeer goed dat er iets was dat niet zoo hoorde en dat zij weten moest. Zij hield zichzelve dan ook verzekerd dat zij het te weten ko- men zou.
Zij verlieten de kar, KRIS er in latende en de twee partijtjes gingen hunne verschillende wegen, terwijl hij hun nog achterna riep: “nu als ik verdrink, kan ik mijne afspraak niet hou- den.”
Na deze gekheid beantwoord te hebben begonnen de kinderen hunnen togt en kwamen in het veld.
“Lieve DUKE, waarom zijt ge bang weêr bestolen te worden?” vroeg CONSTANCE.
Toen DUKE zwijgende naast haar bleef loopen, herhaalde zij hare vraag doch kreeg ten antwoord:
“Gij weet wel CONSTANCE die man deed mijn arm zoo’n pijn.”
Maar het jongske sloeg zijne groote blaauwe oogen niet zoo als altijd op de vraagster, integendeel hij keerde het gelaat af. CONSTANCE’s wantrouwen vermeerderde. Zij had nog eens of tweemalen DUKE’s aarzelen ontdekt, dat haar voorkwam als ware