136 CONSTANCE CHORLEY.
XXI.
Weldra verlieten zij den hoogen en betrekkelijk vervelenden weg en kwamen in eene aaneenschakeling van groene lanen, waar de takken zoo laag hingen dat de kinderen gedruig moes-ten bukken en op hunne hoede zijn van pet of hoed te ver- liezen, of door eene alles behalve aangename liefkozing van de eene of andere dikke, laag afhangende tak een schram in het gezigt te krijgen. Doch alles werkte mede tot verhooging van het genot. DUKE gilde het uit van pret bij elke verrassing, en zijn kinderlijke stem weerklonk over den eenzamen weg. CONSTANCE sprak geen woord, zat heel stil, maar als de ver-persoonlijking van inwendig genot. Het scheen haar toe dat zij nu eerst een denkbeeld van het leven kreeg, en dit gevoegd bij zijne schoonheid, rijkdom en blijdschap gaf er voor haar zoo iets oneindigs, geheimzinnigs en indrukwekkends aan dat het bewustzijn hiervan haar als in een soort van verbijstering bragt. Wat KRIS betrof, hij zag dan naar den een en dan naar de ander, en de verschillende wijzen waarop zij hun genoegen open-baarden, had op hem dezelfde uitwerking, nu en dan lachte hij hardop met DUKE, maar over het geheel zat hij stil en als het ware in sympathie met diens zuster.
En zoo reed de kar verder onder menigen stoot en menig op-onthoud door gaten in den weg, tot dat zij kwamen aan een open gedeelte waar zij over de lengte van omstreeks honderd ellen eene groote plas water zagen die veel geleek op eene rivier tus-schen welige bouwlanden. Het viertal jonge oogen vestigde zich vragend op KRIS om van hem te weten hoe hij zich uit dat vreemd geval redden zou. Na eenige oogenblikken zeide hij: “Ik denk dat de vloed plotseling is opgekomen. Er is hier al- tijd wat water, juist genoeg om der paarden hielen te verkoe- len, maar de oude lui zouden ons zeker gewaarschuwd en ge-zegd hebben dan anderen weg te rijden indien hier heden morgen zooveel water gestaan had. Maar hoort eens ik zal je vertellen wat wij doen zullen. Ik kan den wagen er wel door krijgen, en ik behoef zelf niet nat te worden, doch het is beter dat