CONSTANCE CHORLEY. 135
te bevredigen, wij zullen het niet bepalen, maar dit is ze- ker dat hij het naauwelijks gezegd had of KRIS was reeds weg naar den stal, waar hij de zwijgende verbazing en ontevreden-heid van JAAP over de dubbele reis van het arme paard te ver-duren had, en een oogenblik later verscheen hij voor Voerlui’s rust al klappende met den zweep ten teeken voor CONSTANCE en DUKE dat hij gereed was; al wachtende bekeek hij zijn nieuw uithangbord met zulk een koud, nieuwsgierig en beris-pend oog, als of hij geen het minste deel aan zijne gebreken had. Het kleine bundeltje was spoedig gemaakt en de twee kin-deren kwamen naar buiten, terwijl LEENTJE DUKE nog van alles, vruchten en versnaperingen toestopte, waardoor de stille wensch in het kind opkwam dat de zoo prettige reis nog wat uitgesteld mogt worden. Maar hij werd in de kar gezegt, een paar ferme zoenen hem door het goedhartige trouwe LEENTJE op beide wangen tot afscheid gegeven en toen keerde zij zich naar CONSTANCE om die op hare plaats te helpen. Welk eene verhevenheid scheen dit aan het verbijsterde meisje. Nog nim-mer had zij in zulk een voertuig gezeten. Haar vader reed er wel eens in bij zijne togtjes naar de naburig dorpen maar hij nam haar nooit mede. Was er spraak van een der beide kinde-ren dan was het altijd DUKE. Terwijl zij zat te mijmeren over het verledene en zich te verbazen over het tegenwoordige, en er een flaauw voorgevoel in haar oprees dat zij in de toekomst zoude kunnen lezen, stormde jufvrouw STANDISH de deur uit. Haar hart en hare oogen waren vol. Zij kon het niet helpen dat de kinderen weg gingen! zij trachtte CONSTANCE nog het een en ander te geven terwijl zij haar kustte en haar vermaande een braaf meisje te blijven. En nu bedankte het paard om lan-ger te wachten; reeds had het lang vol ongeduld staan trappe-len, maar nu, schijnbaar van zelf doch eigenlijk door eene ligte aanraking van KRIS, vloog het met zulk eene drift den weg op, dat het heel gelukkig was dat de kinderen vooruit gewaarschuwd waren zich toch goed vast te houden. Jufvrouw STANDISH kon het niet helpen maar zij moest zelve mede lag-chen over het pleizier dat DUKE en KRIS hadden bij hen vertrek van Voerlui’s rust.