84 VEEL KLEINTJES MAKEN EEN GROOTE.
omdat zij juist niet eigenlijk slecht zijn, maar na verloop van tijd zal het blijken dat ook in dwaasheden en onbedachtzaam-heden “veel kleintjes een groote maken.” “’t Is maar een stui- ver,” of “het is maar een kwartje” of, “maar een gulden,” hoort men dikwijls zeggen om het koopen van een onnoodig of onbruikbaar voorwerp te verontschuldigen. Als eene huisvrouw bespeurt dat zij nu en dan zulk eene uitdrukking bezigt, laat zij dan eens ernstig nadenken, en zij zal bespeuren dat zij in gevaar is van kleinigheden te verwaarlozen; en laat zij zich herninneren dat het verwaarlozen en niet achten van kleinig-heden eindelijk tot haren ondergang zal leiden. Laat zij zich herinneren dat het gewone “’t is maar” tot armoede leidt, en dat gebrek aan zorg voor kleinigheden meer nadeel doet in de huishouding dan gebrek aan kundigheden.
Iemand die zijn gezelschap waard was.
Vrouwen, die door geest en kennis uitmunten, hebben niet minder dan andere stervelingen hare kleinere en grootere zwak-heden. Zoo had de beroemde mevrouw DE STAEL het gebrek, dat zij in gezelschap niet gemakkelijk aan het woord liet komen, maar onophoudelijk zelve doorpraatte, zonder te vragen hoe aan het gezelschap dat “harangeeren” behaagde.
Eenige heeren, die, hoewel de grootste achting voedende voor de schrijfster van “Corinna,” niettemin veel lijden hadden van hare verregaande praatzucht die zich altijd meester van het gesprek maakte, namen het besluit om haar eens een lesje te geven. Zij bragten eenen vreemdeling bij haar en roemden hem als een zeer geleerd man. De schrijfster ontvind haren gast met de grootst mogelijke voorkomendheid, doch vond dit meteen eene uitmuntende gelegenheid om haar licht te laten schijnen. Als naar gewoonte sprak zij zeer veel en deed ontelbare vra- gen, zonder in haren grooten ijver te bemerken, dat de man geene enkele vraag beantwoordde, ja dat hij geen woord sprak.
Nadat de vreemdeling vertrokken was, vroegen de heeren, hoe deze aan de beroemde vrouw bevallen was.