CONSTANCE CHORLEY. 243
Met zorgvuldigheid, dat ééne vreeselijke geheim verbergende, verhaalde CONSTANCE zooveel van hare geschiedenis als zij meende dat noodig was om te doen begrijpen, dat zij met de beste be-doelingen handelde, en het kostte niet veel moeite om REBECCA te overtuigen dat het den knaap beter was van zijnen vader verwijderd dan met dezen te zijn.
“Kom, meisje,” sprak zij nu – “het is voor hem tijd om naar bed te gaan.”
En een kandelaar opnemende opende zij eene deur en ging hen voor op eene breede onbekleede trap, die in CONSTANCE’S slape-rige oogen vol geesten en op en neer loopende knechts en meiden scheen. Op het eerste portaal stond REBECCA stil, gaf aan CON-STANCE den kandelaar over, wees naar eene opene deur en ver- liet hen, zonder zelfs hun beschroomd “Goeden nacht” te be-antwoorden – te zeer verdiept in hare eigen gedachten, dan dat zij zich zou kunnen herinnerd hebben dat wat haar bij dag of bij nacht gelijkelijk gemeenzaam was, voor haar kleine gas- ten geheel vreemd was en schrikwekkend. Onze reizigers zagen zich dan nu voor den nacht gehuisvest in de zijkamer van wat eenmaal eene muziek-, dans- of vergaderzaal geweest was, al naar het geval dit wilde, gedurende den tijd toen Yapton Wells als verblind werd door den schitterenden voorrang die in zijn korten duur den ondergang van het plaatsje was geworden. De zaal was ook bij gelegenheid nog verhuurd geweest aan de leden van een nieuw gevestigd instituut voor werktuigkunde, tot het houden van voorlezingen.
Hier, in deze kleine kamer, stapten velen op en neer die als “talentvol spreker uit Londen” waren aangekondigd. Hier trok zulk een dan zijne witte kabretlederen handschoenen aan, kuchte, gesticuleerde met de hand, dronk zijn glad wijn, overlegde hoe-veel stappen hij zou vooruittreden naar den voorgrond, gluurde door de deur en raasde en schold op den onderdanigen secreta- ris over de slechte opkomst van het publiek of de plaatsing van den katheder, tot de arme drommel, die, behalve al de zorgen voor het secretariaat ook nog al de schoenen der gemeente te lappen heeft, geheel in de war is gebragt. Hier ook, werd na de lezing dezelfde onderdanige secretaris op hoogen toon ter