DE BANKNOOT. 221
haar van hare kindschheid af gewend om nooit iets tusschentijds te nuttigen, maar in eten en drinken eenen geregelden tijd te houden. Hij oordeelde teregt, dat dit zeer strekte tot bevorde- ring der gezondheid. En nu was wel het gewone uurtje daar – maar JEANNE scheen ongaarne hare lieve leermeesteres te verlaten.
“Ga maar, kindlief,” sprak haar vader.
JULIËTTE stond insgelijks op om heen te gaan, maar DEBRAY begon haar het een en ander ten opzigte van het kind te vra- gen. Ongevoelig echter nam het gesprek eene meer algemeene wending, en toen JEANNE na een half uurtje terugkwam, be- merkte JULIËTTE eerst dat zij nog op haar gemak en als te huis zat, hoewel zij reeds lang vertrokken moest zijn.
Ook de volgende les ging het zoo. JEANNE huppelde vrolijk weg, toen zij haar onderwijs had ontvangen, terwijl JULIËTTE nog eenige oogenblikken met haren vader bleef praten. Beiden gewenden zich zoo aan dit dagelijksche onderhoud, dat zij er niet meer buiten konden. DEBRAY ondervroeg JULIËTTE over niets en toch was hij weldra naauwkeurig bekend met haren smaak, hare denkwijze en inzigten. Hij vond in haar wel ve- lerlei kundigheden, maar eenigzins oppervlakkig; een oordeel dat eerlijk en juist was, maar met eenen niet zeer ruimen, eenigermate bekrompen blik. Ongevoelig wijzigde hij enkele van hare misvattingen, nam hij sommige harer eenzijdigheden weg, opende haar zulke nieuwe oogpunten van beschouwing over kunst en wetenschap, en verbreidde dermate haren gezigtskring, dat JULIËTTE als in eene gansch andere wereld van denkbeelden verkeerde. Met iederen dag kwam zij tot vaster overtuiging dat, indien zij naar pligt en roeping de kleine JEANNE met zorgvul- dige trouw vormde, de onderwijzeres daar aan huis nog vrij wat meer ontving dan mededeelde. DEBRAY was haar in waar- heid ten opvoeder en dagelijks gevoelde JULIËTTE levendiger welk een overwigt de verstandelijke en zedelijke meerderheid de vader harer kweekelinge boven haar had, en welken invloed hij daardoor op hare geheele denkwijze uitoefende. Haar vlugge geest nam de onderrigtingen van haren leermeester even spoedig op als die gegeven werden. De ontwikkeling van haren geest verhief haar in hare eigene oogen, terwijl haar hart overvloeide