220 DE BANKNOOT.
Nadat het gesprek eenige oogenblikken geduurd had, verzocht de heer DEBRAY aan JULIËTTE om het stuk eens te spelen dat opgeslagen op de piano lag. Hij vroeg dit gedeeltelijk, ten einde het meisje, wier verlegenheid aan zijnen menschkundigen blik niet ontging, op haar gemak te zetten, maar tevens ook eenig- zins om alzoo ongezocht op dit punt de bekwaamheden der aanstaande onderwijzeres van zijn kind te toetsen. JULIËTTE plaatste zich zonder omhaal van verontschuldigingen met een-voudigheid aan de piano en speelde het stuk met juistheid en gevoel. Eigenlijk begreep zij dan ook, het geven eener proeve verschuldigd te zijn aan den vader harer toekomstige leerlinge.
Eer DEBRAY vertrok, vroeg hij of JULIËTTE in de leeruren liever de kleine JEANNE te harent ontving, dan wel of zij de moeite wilde nemen om daartoe aan zijn huis te komen. Daar zij echter in dat gedeelte der stad, waar de heer DEBRAY woonde, ook nog andere lessen te geven had, vond zij het laatste ver-kieselijkst. Hare belooning werd op eene zeer kiesche wijze voor-gesteld, en wel tot een bedrag, zoo als zij nog van niemand had ontvangen, en zoo als zij het ook niet zou hebben durven vragen. Nu het haar evenwel vrijwillig aangeboden werd, meende zij niet te moeten afwijzen.
DEBRAY had zich met geen enkel woord uitgelaten over de geschiedenis van het bankpapier, niet eens zelfs er op gezinspeeld, en hiervoor was hem JULIËTTE regt dankbaar.
Den volgenden dag nam het onderwijs eenen aanvang.
JULIËTTE vond in hare kleine kweekelinge eenen uitmunten- den aanleg naar geest en hart, zoodat hare bevattelijkheid en leerzucht al het dorre ontnamen aan het eerste onderrigt, waar-door dit anders zoo onaangenaam wordt voor wie onderwijs geeft en die het ontvangt. De vorderingen der kleine leverden voor JULIËTTE een dagelijks toenemend genoegen op, terwijl het haar eene alleraangenaamst gewaarwording gaf te bemer- ken, hoe lief het kind haar had.
Toen de eerste les was afgeloopen kwam de kindermeid van JEANNE, eene bedaarde vrouw van jaren, die reeds JEANNE’S moeder op dan arm gedragen had, het kind roepen om eenige versnapering te gebruiken. Zij weifelde, want haar vader had