AMERIKAANSCHE HUMBUG. 173
“Kent gij de jongelieden,” vroeg ik.
“Zeker ken ik hen. Het zijn twee der beste zwemmers veel mijlen in den omtrek, zij vertoonen het hier gespeelde stuk minstens twee of driemalen ’s weeks op verschillende plaatsen, en wisselen telkens hunne rollen van redder en geredde. De heer, die den eersten dollar gaf, was hun handlanger en heeft zijn aandeel in de winst.
“Waarom traadt gij dan niet op om het valsche spel uit te leggen?”
“Waartoe dat? wie zou zoo iemands zaken gaan bederven? laat hem voortgaan zoo lang zij ligtgeloovige en milde toeschou-wers vinden; het is een regt goede humbug.”
“Dat is amerikaansche humbug, zeg ook ik” – dus besloot de verteller, “en toch is het woord door dit staaltje nog maar zoo wat omschreven, en lang niet ten volle verklaard.
ZEDEN, GEBRUIKEN EN FEESTEN DER GER-MAANSCHE VOLKEN.
JANUARIJ.
“A merry new year! A happy new year to you! Een vrolijk nieuwjaar! . . . . Een gelukkig nieuwjaar! . . . .” hoort men van alle kanten, zoodra in Londen de klokken, naar oud ge- bruik, het oude jaar uit- en het nieuwe ingeluid hebben. Want dat luiden der klokken is daar het éénige openbare vreugdebe-toon tot viering van den eersten Januarij. Op zijn hoogst ko- men bevriende huisgezinnen op kleine diners bijeen, en onge-trouwde heeren schenken elkaâr een extra glas in “koffijhuizen” of “clubs.”
Hoe veel vrolijker gaat het in Duitschland toe! Ofschoon ernstig nadenken over verleden en toekomst zeker op geen tijd van het jaar meer passend zijn zou dan in dat laatste uur, waarin weder een jaar achter ons ligt en een nieuw zal aan-vangen, en waarin ieder onwillekeurig zichzelven afvraagt: Zal