DE BANKNOOT. 159
zoo mogelijk verbetering te brengen in de feilen en het lijden zijner medemenschen.
Bij zoodanige denkwijzen waren hem de meest dagelijksche voor-vallen en meest alledaagsche personen de voorwerpen eener rijke opmerking tot eigen oefening; en ’t is uit dien hoofde niet te verwonderen, dat een zoo zonderling vooral als ’t welk hem met een meisje als JULIËTTE in aanraking gebragt had, niet onopgemerkt voor hem verloren ging. Dit alleen reeds, dat er zes weken verloopen waren tusschen het verliezen der brieven- tas en de oproeping in de dagbladen zou in het oog van ieder- een toereikende zijn geweest om te doen vermoeden dat hier iets geheimzinnigs in het spel was – DEBRAY doorzag den za-menhang ten volle. De verlegenheid van JULIËTTE bij zijn eerste bezoek, hare bleekheid, hare verwarring, de zenuwachtige trilling die haar aangreep toen zij hem zag opdagen en die eerste week toen de doctor kwam, de angst waarmede zij zijne vragen scheen te voorzien en te verwachten, – dit alles had hem den weg gewezen tot vermoedens aangaande een treurig geheim. Hij was in zijne eerste onderstelling bevestig geworden door het voorkomen van den inboedel der kamer waar hij was ontvangen en die kennelijk de bestemming in zich vereenigde van eetkamer, spreekvertrek en misschien tevens wel diende om er te lezen en te slapen. Alles vertoonde er armoede maar eene, die vrij was van al wat naar slordigheid en luiheid zweemt. Men vond er eene ronde tafel, waarop een kleed, dat er wel zeer net uitzag, maar toch uit den smaak en bijna ver-sleten was, zes stoelen met matten zittingen, eene boekenkas van witwerkershout, waarin boeken stonden meestendeels niet ingebonden; terwijl het huisraad werd voltooid door eene ka- napé, overtogen met grijze stof en waarschijnlijk de slaapplaats van het jonge meisje.
DEBRAY had door de openstaande deur eenen vlugtigen blik in de keuken geworpen. Ook daar vertoonde alles netheid en orde; er was wel niet veel keukengereedschap en slechts van geringe soort, maar het was goed onderhouden en net gerang-schikt in eene groote kast, het eenige meubel dat zich vertoonde. Hij had dit alles reeds opgenomen, toen de komst van doctor