140 CONSTANCE CHORLEY.
heer CHORLEY, door eene nieuwe gedachte getroffen, op een toon, die maar al te wel zijn gekwetsten hoogmoed liet blijken, haar toevoegde.
“Neen, neen, ga uw eigen weg en draag er de gevolgen van.”
Dat had het kind niet verwacht en het was dn ook de wreedste slag van allen. Stuipachtig snikkend en met afgebro- ken stem zei zij tot den knaap –
“Kom dan, DUKE, kus vader en zeg hem vaarwel.”
En zij ging een paar schreden achteruit, als zich bewust dat zij in die laatste hartelijke omhelzing van vader en zoon geen deel mogt hebben. En zij zat neder op den ouden steen en wachtte, terwijl de ongelukkige man den knaap in de armen drukte, hem met kussen overlaadde, en hem bad toch nooit zijn armen vader te vergeten, om telkens weder de vernieuwde verzekeringen van het kind aan te hooren dat dit nooit zou ge-beuren. En toen nam de vader geld uit zijn zak – al wat hij bij zich had – een paar goudstukken onder eenig zilver- en kopergeld, en gaf het alles aan den knaap, die het driftig weg-wierp; en toen weêr raapte de vader het op en stak het den jongen in de zakken en beduidde hem, dat zijne zuster het zou noodig hebben; en toen, na eene laatste omhelzing, zette hij den knaap neder en keerde zich af om heen te gaan.
“Vader!” klonk het hem na in een toon zoo vol kinderlijke zielsangst dat het hem door de ziel sneed – “Vader!”
Hij keerde zich om – aarzelde – strekte toen de armen uit, en met een zonderlingen woesten kreet stortte CONSTANCE aan zijne borst en kuste hem, tot hij voelde hoe hare armen zich krampachtig sloten om zijn hals, en hij daardoor veront- rust zich zachtkens losmaakte uit hare omhelzing en haar op den grond zette. Zij zag hem aan, bewegingloos, met opgerigt hoofd en vasten blik; toen dwaalde die blik af om beseffeloos heen te staren in de ruimte; zij lachte en barstte nog eenmaal los in hevig snikken. Maar eindelijk overwon zij die heftige aan-doening en werd bedaard; en toen leunde de heer CHORLEY te- gen een boom en wuifde hun met de hand een vaarwel toe dat hij niet meer in staat was uit te spreken. Zij gingen heen hand aan hand, en hij zag den afstand telkens grooter worden, tot