112 CONSTANCE CHORLEY.
meer liefhebben? O, vader, als ik daarvan niet zeker was, zou ik U nooit verlaten hebben. En als gij mij niet liefhebt, dan zal het u nog verder doen dwalen als ik bij u blijf; want ik weet dat gij den brand. . . .”
De vader knarstandde, een vaal bleek overtoog zijn gelaat en een vloek ontsnapte hem. Hij keek om zich heen, als tot meer-dere zekerheid dat daar geen levend oog was om de noodlottige woorden te lezen, die het kind in hare ongekunstelde opregt- heid eerst had neêrgeschreven en toen te vergeefs getracht had door te halen, bij de voorstelling zaker van haars vaders woede als hij ze zou lezen; en daar staarden zij nu den schuldigen man aan in al huun schrikkelijke klaarheid. Maar hij moest ver-der lezen:
“Vader, ik zal nooit terugkomen. Zoek mij niet. Niemand zal ooit door mij iets van u te weten komen. Ik zal het zelfs DUKE niet zeggen. Lieve vader, wees daarvan verzekerd en denk niet meer aan mij. Vaarwel, vader.
Uwe liefhebbende dochter,
“CONSTANCE CHORLEY.”
Een oogenblik dacht de heer CHORLEY na. Zij had beloofd niet te ontdekken wat zij wist. Dat was al veel, hij wist dat zij hare belofte houden zou. Zij had in het bijzonder DUKE ge-noemd. De vader beefde bij de gedachte dat zijn zoon de mis-daad zou weten en dat toonen zou, welligt, door hem te ver- laten zooals CONSTANCE gedaan had. Zij zou het DUKE niet zeggen. Hoe kon zij dat ook, als zij nu terstond en voor altijd was heengegaan? Ha! was zij voornemens – neen, neen, dat kon, dat durfde zij niet! Maar hij zou in den morgen naar de school gaan en zijne voorzorgen nemen. En hij begon te over-leggen wat hij zeggen zou, en daarbij zag hij in dat hij onaan-gename dingen zou moeten zeggen over de eigenzinnigheid en ondankbaarheid van CONSTANCE, om eenige reden te hebben voor haar verdwijnen; en dit hinderde hem zeer. Maar nu her-leefde gelukkig de herinnering aan het genotene in de feestzaal, aan al de eer en lof die hem daar bij volle teugen was geschon-ken, en als de heerlijkste zomerwarmte koesterde en streelde