CONSTANCE CHORLEY. 107
der, als ik dat mag; en DUKE zal alles voor u zijn, en gij be- hoeft naar mij niet om te zien.”
“Ik zeg u, met één woord, dat is onmogelijk. Weet gij niet waar ik dezen avond heen moet?”
“Neen, vader.”
“Wel, de buren hebben onderling bij inschrijving een souper voor mij aangerigt, om eens met mij bijeen te zijn en mij ge- luk te wenschen, en zoo al meer. Inderdaad, regt vriendelijk van hen. Zoudt gij willen dat ik ondankbaar was? Gij ziet, CONSTANCE, hoe goed en gemakkelijk zich nu alles schikken zou, als gij niet zoo dwaas waart. De zaak gaat vooruit, de schul- den worden betaald, de buren behandelen mij met verhoogden eerbied, – en daar komt gij, en wilt mij dat alles doen ver- gooijen en de geheelde stad vertellen – “Neen, neen, goede vrienden, gij bedriegt u allen! Ik zal dat geld niet nemen! Ik heb mijne zaak niet langer noodig! Ik kan dit souper niet met u gebruiken!” Nu vraag ik u, CONSTANCE, zou ooit iemand, die zijn verstand heeft, zoo iets doen?”
Het kind antwoordde niet. Zij zonk terug in haar stoel, hare armen steunend op de leuning met gebogen hoofd; en zij ver- gat vader, moeder, de gansche wereld, alles bij het klare bewust-zijn van haar ongeluk. Eindelijk dan kende zij haar vader.
DANIËL CHORLEY beschouwde haar een oogenblik, sloop toen bedaard naar zijn slaapvertrek, en stapte een half uur later de bovenzaal van de “Roode Leeuw” binnen, waar hij, bij de goede ontvangst die hem daar wachtte, al zijne huisselijke kwel-lingen vergat.
Hoe verheugde het CONSTANCE, alleen te zijn! Maar nu staarde zij niet langer in het vuur! Nu kende zij heen hoop – bijna zelfs geen vrees meer! Het ergste was gekomen. Zij had het verwacht, en was er op voorbereid – zij meende dat ten min- ste – en zij begon te handelen met blinde onderwerping aan eenig vroeger gevormd besluit. Zij ging zitten om haren vader te schrijven; dit het allereerst, omdat dit de hardste taak was. Tranen druppelden neder op het papier en de inkt vloeide, waar die tranen vielen. Zij kon het naauwelijks zelve lezen, maar het was te laat om op nieuw te beginnen; en zij vouwde het ge-