Berriz ere lehiora begiratu nuen zuhaitzaren silueta ilargian bilatu
nahian, baina ezin nuen aurkitu. Horren ordez arima gabeko mutil
baten aurpegiarekin topo egin nuen. Momentu batzuk egon nintzen
aurpegi horri begiratzen, baina ezin izan nuen ezagutu. Banekien ni
nintzela baina... non zegoen bereizten ninduen irribarrea? edo zoriona
hedatzen zuen begiradaren izpia? Desagertu egin ziren, hori besterik
ez.
Ez dakit zehazki esan zenbat urte daramat hemen, bizitza osoa
dirudi, bizitza kaskar eta nazkagarria. Baesinek esaten du, zazpi urte
pasatu direla etorri ginenetik, baina...ez diot sinisten.
Egunsentia zen. Goizeko bostak ziren, hori banekien, egunero ordu
horietan guardia batek esnatzen gintuen ohiukatzen eta iraintzen.
Irain horiek ez didate min egiten. Hasieran, lehen egunetan negarrez
altxatzen nintzen hori entzutean eta neure buruari galdetzen nion:
Zer egin dut horrela bizitzeko?
Baina orain ez diot jaramonik egiten, errutina bat da, honek indartsu
bihurtu nau, gutxienez mina ez sentitzen saiatzen naiz.
Lan orduan Reki poz-pozik zegoen igorpen-eskorgarekin lurra alde
batera eta bestera eramaten. Hain alai zegoen non milaka aldiz
estropezu eta lurrera