неће бити у Улици Цара Николаја Два од броја 12 до броја...“). А Дуле и
ја грувамо:
„обојица смо у позним четрдесетим
или раним шездесетим
зависи како ко признаје
а нисмо ни имућни
па морамо да се хранимо
здраво“.
Избијам горе на Крст, на то место где увек све врви од живота, ко зна
због чега и ко зна како, а Дуле ме нутка да кроз прозор избацим неки
безвезан стих који ће ме вратити на земљу, који ће ме натерати да
мислим уместо да гледам, а зашто тако, Дуле, питам га ја:
„данас идем натраг да бих сутра
прекосутра већ био дома“.
Код Брегалничке, пре Брегалничке, поглед ми одлута улево, ка
накривљеном црвенкастом торњу Светога Антуна, али пошто седимо
поред десног прозора – ко „ми“?; па Тужне шансоне и ја – десно, у
Улицу Тодора у Сталаћа, лети завичајна бомбона:
„седим, дакле, у туђем стану
гледам кроз туђ прозор
немам снаге
да се попнем
до брега
да напокон бар кришом
наново
погледам ту кућу“.
Одмах стиже и она наредна станица, она уметнута а неопходна, она
што је близу и претходној и наредној, али недовољно близу, чему и
може да захвали што постоји. Она станица што јој је лево Лион, а десно
Јабланиште:
„не
ниси се преварила
257