Արմեն Մխեյան
ՔՈՂԱՐԿՎԱԾ ՃՇՄԱՐՏՈւԹՅՈւՆ
Սարգիսը տեսավ մեքենաների երկար շարասյունը, հետո ձորում
նկատեց մարդկանց ստվերներ ու ծխի հսկայական ամպ: Առաջ
շարժվելու
հնարավորություն չկար: Ճանապարհը
փակել էին
ոստիկանական մեքենաները, ճամփեզրին կանգնած էին հրշեջ ու
շտապօգնության մեքենաներ:
―Ահա և վթարի վայրը, տեսնես որքան կմանանք այստեղ…
―Չենք մնա, մեր մասնագիտական աշխատանքը կանենք:
Սարգիսն այնպես նայեց Անիին, ասես առաջին անգամ էր
տեսնում:
Անին համակարգիչը խոթեց Սարգիսի գիրկն ու սկսեց ուսապարկի մեջ լուսանկարչական սարքը փնտրել:
―Անի, դու այս հագուկապով դո՞ւրս ես գալու մեքենայից:
Անիի դեմքին հայտնվեց խորամանկ ժպիտ:
―Չկասկածես: Հետևիր, որ տեսանյութը տեղ հասնի, իսկ ես մի
քանի լուսանկար կանեմ:
Անին դեռ չէր բացել մեքենայի դուռը, լսվեց տեսազանգի ձայնը:
―Էդգարին կասես, որ իմ ձեռքից չի պրծնի,―ավելացրեց Անին ու
դուռը փակեց:
―Էդգա՞ր:
―Սաք, Անին ո՞ւր է:
―Հենց նոր մեքենայից դուրս եկավ՝ վթարը նկարելու:
―Սաք, թույլ մի՛ տուր, որ մոտենա ոստիկաններին:
Կապն
ընդհատվեց,
բայց
վայրկյաններ
հետո
եկավ
հաղորդագրություն:
«Ես չգիտեմ ինչեր եք արել այդտեղ, բայց րոպե առաջ ազգային
անվտանգության
աշխատակիցները
ձեզ
էին
հարցնում:
Ողջ
խմբագրությունը տակն ու վրա կլինի հիմա: Այնպես որ, որքան
հնարավոր է արագ ուղարկիր ձայնագրությունն ու տեսանյութը
գաղտնի էլփոստին: Հանկարծ չպատասխանես այս նամակին, ջնջիր
այն ու չզանգես: Կարող են առգրավել: Գտիր Անիին»:
45