Արմեն Մխեյան
ՔՈՂԱՐԿՎԱԾ ՃՇՄԱՐՏՈւԹՅՈւՆ
վերև նայեց, տեսավ եռոտանին: Սարգսի գլխում մի նոր միտք ծնվեց,
որն ավելի հավանական, էր քան օղակը քարին անցկացնելը:
Ջրի մակարդակը արդեն ծնկներից վերև էր: Սարգիսը կռացավ ու
սկսեց շոշափել հատակը: Հատակի հողը վերածվել էր ցեխի ու
ոտքերը խրվում էին ասես ճահճի մեջ: Երբ Սարգիսը փորձեց ազատել
ոտքը, կորցրեց հավասարակշռությունն ամբողջ մարմնով ընկղմվեց
ջրի մեջ: Անին վախից նոր ճիչ արձակեց, բայց մեկ ակնթարթ հետո
Սարգիսը նորից ոտքի կանգնեց, ձեռքին՝ ափի չափ բետոնե կտոր: Նա
պարանի ծայրը արագ փաթաթեց քարին ու նետեց վերև: Առաջին իսկ
փորձից քարը հայտնվեց մակերևույթին: Սարգիսը սկսեց կամաց
քաշել պարանն ու եռոտանին տեսախցիկի հետ ավելի մոտեցնել
անցքին: Եռոտանին թեթևակի շարժվեց, իսկ քարը նորից հայտնվեց
փոսի ջրի մեջ:
«Պետք է ավելի աջ նետել»,― մտածեց Սարգիսն ու այս անգամ
ավելի մեծ ուժով քարը դուրս շպրտեց փոսից: Պարանը կամաց սկսեց
քաշել, բայց քարը դեմ առավ, հավանաբար տեսախցիկին: Սարգիսն
ավելի մեծ ուժով, բայց մեծ զգուշավորությամբ քաշեց պարանը:
Հանկարծ
Եռոտանին,
անսպասելիորեն
տեսախցիկը,
առաստաղ
բետոնե
կոչվածը
մնացած
տեղի
հատվածը
տվեց:
հողի
հսկայական շերտի ու անձրևաջրի հետ թափվեց Սարգսի վրա: Անին
սարսափած մի ճիչ արձակեց ու նետվեց դեպի գոյացած հողաթումբը:
Աղջիկը հեռախոսները դրեց թրջված գրպանն ու սկսեց բետոնե
կտորները հեռացնել: Լայնացած անցքից ջուրն էլ ավելի մեծ
արագությամբ սկսեց ներս լցվել: Մի քանի վայրկյան անց ջուրը
կծածկեր իրեն, ի՞սկ Սարգիսը: Անին, չխնայելով ձեռքերն, էլ ավելի
մեծ արագությամբ սկսեց քարերը հեռացնել Սարգսի վրայից:
Նույնիսկ մեկ վայրկյանի հապաղումը կարող էր հանգեցնել իր
լավագույն
գործընկերոջ
մահվանը:
Անիի
ձեռքը
դիպավ
տեսախցիկին: Եր V