Արմեն Մխեյան
ՔՈՂԱՐԿՎԱԾ ՃՇՄԱՐՏՈւԹՅՈւՆ
հասցրեց տեղավորել ուսապարկի մեջ պարանը փնտրելու ժամանակ:
―Միացրու հեռախոսդ՝ լուսավորելու համար, իսկ ես կմիացնեմ
հեռախոսիս տեսախցիկը:
Անին գրպանից հանեց հեռախոսը, բարեբախտաբար այն չէր
վնասվել ընկնելիս:
Հենց այդ պահին Սարգիսի դեմքին կաթաց անձրևի առաջին
կաթիլը:
―Վերցրու ու ինքդ նկարիր, եթե չես ուզում, որ խեղդվենք այստեղ:
Անին մի պահ չհասկացավ ինչ նկատի ունի Սարգիսը, սակայն,
երբ տարօրինակ խշշոց հասավ ականջին ու բացված անցքից
սկսեցին արագորեն վար թափվել անձրևի խոշոր կաթիլները,
իրական վտանգն ամբողջացավ:
Սարգիսն ամեն գնով ուզում պարանից օղակը նետել քարե
ելուսին, որն ավելի քան երեք մետր բարձրություն ուներ: Անձրևի
սառը կաթիլներն անխնա զարկում էին նրա դեմքին ու ավելի
բարդացնում իրավիճակը: Րոպեներ անց անցքից սկսեց ցեխաջուր
լցվել: Տեղատարափ անձրևը չէր ուզում նահանջել, իսկ անձավը րոպե
առ րոպե լցվում էր ցեխաջրով: Սարգիսն ապարդյուն փորձում էր
նետել պարանից օղակը: Անին լուռ կանգնած էր անկյունում, մի
ձեռքով
լուսավորում
էր,
մյուսով
փորձում
հնարավորինս
նկարահանել տարածքը: Իհարկե առաջինը եղավ բետոնե սյան ու
նրա վրա պատկերված նշանը նկարելը, մինչ այն կհասնցներ ծածկվել
արդեն ոչ թե հողով, այլ ցեխացրով: Անցքից թափվող ջրի շիթը ավելի
ու ավելի էր մեծանում, կորոզիայի ենթարկված բետոնը ջրի հոսքից
մաս-մաս պոկվում էր ու ընկնում գրեթե ծնկներին հասնող ցեխաջրի
մեջ: Անին ժամանակ առ ժամանակ անջատում ու միացնում էր
հեռախոսի տեսախցիկը, մինչև մարտկոցը վերջնականապես մարեց:
Հերթական բետոնե մեծ կտորը պոկվեց ու բարեբախտաբար
ընկավ Սարգիսից մի քանի սանտիմետր հեռու: Երբ Սարգիսը կրկին
30