Արմեն Մխեյան
ՔՈՂԱՐԿՎԱԾ ՃՇՄԱՐՏՈւԹՅՈւՆ
―Արմա՞ն, ողջույն Դավթյանն է:
―Խաչի՛կ, որտե՞ղ ես:
―Դեռ Երևանից նոր եմ դուրս եկել, արդեն ճանապարհին եմ,
կգամ Վանաձոր` Վարդանին տեսնելու: Ինձ մոտ կան փաստաղթեր,
որոնք իսկապես կարող են շատ վատ հետևանքների հանգեցնել...
―Խաչիկ, ինչի՞ մասին ես խոսում, ի՞նչ Երևան:
―Հանքի: Կարծում եմ մարզպետի հետ կատարվածը պատահականություն չէ: Հանքը չպետք է շահագործվի ոչ մի դեպքում: Հիմա չեմ
կարող խոսել, հասնեմ կզանգեմ:
―Սպասում եմ, ես հիվանդանոցում կլինեմ:
―Շատ լավ...
Դավթյանը նորից մեծ արագությամբ սկսեց վարել մեքենան,
չնկատելով ճանապարհից դուրս կանգնած այն նույն մեքենային, որ
քիչ առաջ շրջանցեց իր մեքենան: Կանգնած մեքենան սկսեց շարժվել
Դավթյանի մեքենայի հետևից՝ աշխատելով պահպանել տեսանելի
հեռավորություն:
***
Սարգիսն այնպես վեր թռավ տեղից, ասես հենց իրեն՝ սատանային էր հանդիպել:
―Աստված իմ, այս ո՞ւր ենք մենք ընկել, ― վախեցած գոչեց
Սարգիսն ու մի կողմ քաշեց Անիին, որ ոչ պակաս սարսափած
կանգնած էր արհեստական քարայրի կենտրոնում:
―Տեսախցիկը, շուտ, ― առաջինը կողմնորոշվեց Սարգիսը: ―
Պետք է անհապաղ նկարահանել ու շտապ հեռանալ այստե