Արմեն Մխեյան
ՔՈՂԱՐԿՎԱԾ ՃՇՄԱՐՏՈւԹՅՈւՆ
***
Անին ու Սարգիսը հայտնվել էին ուղղանկյունաձև տուփ
հիշեցնող ոչ այդքան մեծ քարե պատերով անձավում:
―Ինչպե՞ս ես, ― հարցրեց Սարգիսը օգնելով, որ Անին ոտքի
կանգնի:
―Ամեն ինչ լավ է կարծես, այս ո՞ւր ընկանք...
―Ուր ընկա՞նք, նոր թագավորություն:
Սարգիսն սկսեց քահ-քահ ծիծաղել ու իր ծիծաղով վարակեց
Անիին:
―Անհնար է քեզ հետ տեղ գնալ ու մի արկածի մեջ չընկնել: Եթե
դու հիշում ես նման գոնե մեկ օր, հիշեցրու ինձ, ― թափ տալով
հագուստը` շարունակեց Անին,― իսկ հիմա ասա ինչպես ենք դուրս
գալու այս դամբարանից:
Անին հայացք գցեց շուրջը ու մոտեցավ Սարգիսին, ով շոշափում
էր քարե պատը:
―Վերջապես սա ի՞նչ է, այն հաստատ քարանձավ չէ, առավել ևս
բնական կերպով առաջացած:
―Այո, այս դեպքում քեզ հետ միանգամայն համաձայն եմ, ― դեմքին լուրջ արտահայտություն տալով խոսեց Սարգիսը,― նայիր
այստեղ: Ապարները կտրված են, իսկ անկյունում…
Սարգիսը մոտեցավ քարայրի ծայրին, որ ուղիղ անկյուն էր
կազմում:
―Աստված իմ, սա երկաթբետոն է:
―Բայց որքան ես սիրում հիասթափեցնել ամեն հարցում: Ես
մտածեցի հայտնվել ենք Տիգրան Մեծի դամբարանում… Ի դեպ այն
ժամանակ բետոնը որպես շինանյութ օգագործվո՞ւմ էր:
―Որքան ես գիտեմ բետոնը առաջինը սկսել են կիրառել
հռոմեացիները, Հայաստանում նույնպես այն կիրառվել է: Բայց
իսկապես պետք է հիասթափեցնեմ, այս բետոնը կես դար էլ չկա, որ
23