Արմեն Մխեյան
ՔՈՂԱՐԿՎԱԾ ՃՇՄԱՐՏՈւԹՅՈւՆ
ոտքը մխրճվեց փափուկ հողի մեջ, ապա զգաց ինչպես իր կոշիկն
ամբողջությամբ անցավ հողի տակ: Անին իրենից բավականին
հեռվացել էր ու լուսանկարչական սարքը ձեռքին լուսանկարում էր
հովիտը: Զարմանքից քարացած երիտասարդը շրջվեց գործընկերուհին և մինչ կհասնցեր ձայն հանել, հողը ոտքերի տակից
փախավ ու հասկացավ, որ գահավիժում է ներքև: Վերջին պահին
կարողացավ գոռալ:
Անին նայեց ձայնի ուղղությամբ բայց Սարգիսին չտեսավ:
―Այս անգամ, է՛լ չեմ հավատա, բավական է կատակես, գործի՛
անցիր:
Անին Սարգիսին վաղուց էր ճանաչում ու գիտեր՝ կատակասեր
Սարգիսը երբեք առիթը բաց չէր թողնում վախեցնելու, զվարճանալու
համար:
―Օգնի՜ր...
Անին շրջվեց դեպի ձայնը՝ հասկանալով, որ այս անգամ կատակ
չի անում: Ինչ-որ վատ բան է կատարվել:
―Ան, առաջ չգաս, քարանձավ է...
Բայց Անին ոչ թե առաջ էր գալիս, այլ վազում էր: Հանկարծ նրա
դիմաց հայտնվեց ավելի քան մեկ մետր տրամագծով խորխորատ:
Անին վախեցած կանգ առավ ու նայեց ներքև: Մոտ երեք մետր
խորության մեջ ընկած էր Սարգիսը:
―Ան, մի վախեցիր, կարծես ամեն ինչ լավ է, կոտրվածք չունեմ:
Տես` կարո՞ղ ես պարան գտնել: Ուսապարկի մեջ նայիր:
Անին սարսափած ետ քաշվեց ապա գրպանից հանեց բջջայինն ու
փորձեց օգնություն կանչել, բայց ապարդյուն, այստեղ կապ չկար,
հետո վազեց ուսապարկի մոտ: Սարգսի ականջին հասնում էր Անիի
հեկեկոցը:
―Անի՛, ես չեմ մահացել, հերիք է լացես:
Անին վերջապես գտավ պարանը ու վազեց Սարգիսի մոտ:
17