Արմեն Մխեյան
ՔՈՂԱՐԿՎԱԾ ՃՇՄԱՐՏՈւԹՅՈւՆ
ընթացքում: Նրա հայացքը կանգ առավ մատուցողուհու կողմը, ապա
լայն ժպիտ պարգևեց մատուցողուհուն ու համտեսեց թխվածքը:
***
Գյուղապետարանից դուրս գալուց հետո Անին ու Սարգիսը
մեքենայով դուրս եկան գյուղից ու երբ արդեն մեքենան անկարող էր
շարունակել բարձունքը, ոտքով շարունակեցին վերելքը: Նրանք
արդեն պատրաստված էին եկել՝ լեռան շուրջը մի լավ թափառելու
համար: Վերևում ամպեր էին կուտակվում: Ամեն դեպքում պետք էր
շտապել, հատկապես բարձունքը բավականին երկար էր, իսկ
արահետը տեղ-տեղ կորչում էր թփերի ու մացառուտների արանքում:
Եղանակի կտրուկ փոփոխությունը տարվա այս եղանակին այդքան
էլ արտասովոր չէր, բայց անհրաժեշտ էր նկարահանում կատարել
մինչ կսկսվեր տարափը: Գյուղը բավականին հեռու մնաց ու կորավ
լեռան փեշի մյուս կողմում: Գրեթե 2500 մետր բարձությունից
բացվում էր չքնաղ տեսարան: Երկուսն էլ կանգ առան:
―Հենց այստեղից էլ կարող ենք սկսել,―առաջարկեց Անին:
Սարգիսը հանեց լուսանկարահանման սարքը ու տվեց Անիին,
իսկ ինքը միացրեց տեսախցիկը:
Ու հենց այդ պահին երևաց արևը: Պետք էր շտապել, քանի որ
հյուսիսից եկող սև ամպերը կարճ ժամանակ հետո կհասնեին արևին:
―Իսկապես որ, չուտես, չխմես նստես ու մտիկ անես,―կատակեց
Սարգիսը:
―Հիմա որ անձրևը սկսվի, ես քեզ կասեմ,― վրա բերեց Անին
ծիծաղելով,―ավելի լավ է եռոտանին ամրացնես:
Սարգիսը գլխարկն ավելի ամուր սեղմեց գլխին ու եռոտանու
ոտքը փորձեց ամրացնել քարե ելուստի ու հողի արանքում, որպեսզի
այն հնարավորինս ամուր լինի: Բայց անսպասելիորեն եռոտանու
16