Titrek Çizgilerden Yokuş Tepelerine
Elif Sönmezışık
Çocukluğum bir yokuş yukarısında kaldı. Hızla koşarak birkaç
dakikada tırmandığı yerden, saniyeler sonra nefesi normal
ritmine kavuşunca gülümsüyor yine. Çizgilerin yarısı onun, yarısı
benim cebimde kaldı. İsmini yazma beceriksizliği hâlâ
sevindiriyor beni. Bıkkınlıklarım tepenin eteklerine gizlediğim
yerde kaldı. Hâlâ tırmanabildiğimi bilmek, ona da bana da iyi
geliyor.
Son buluşmada titrek çizgiler benim cebimde kaldı. Büyük,
kenarları kıvrık boş kâğıtlara yazmayı deniyorum. Her an
yeniden kurulan dünyayı anlatmaya yokuşların tepesinden
başlıyorum.