2. ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΔΡΑΚΟΥΛΑΚΟΥ
Π. ΕΠΑ. Λ. Χαϊδαρίου, τάξη Β
ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ
Ο ΚΩΣΤΑΚΗΣ ήταν ένα παιδί δέκα χρονών και ζούσε σε μια μεγαλούπολη. Όλοι τον φώναζαν Κώστα, ακόμα και η μητέρα του. Ο πατέρας του όμως ήταν αλλιώς. Όσοι τον ήξεραν τον χαρακτήριζαν με τον καλύτερο τρόπο. Αξιοσέβαστος, τίμιος άνθρωπος, με καλή καρδιά. Όμως στον Κωστάκη συμπεριφερόταν αλλιώς. Ήταν πολύ αυστηρός και απόμακρος. Όμως τον αγαπούσε και ήθελε το καλύτερο γι’ αυτόν, όπως κάθε πατέρας που προσπαθεί να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του.
Ο Κώστας είχε πολλά ενδιαφέροντα, αλλά η αγαπημένη του δραστηριότητα ήταν η ζωγραφική, επειδή του επέτρεπε να νιώθει ελεύθερος και ήρεμος κάθε φορά που έπιανε το χαρτί και το μολύβι στο χέρι του. Δυστυχώς όμως ο πατέρας του τον ανάγκαζε να παίζει σε μια ομάδα ποδοσφαίρου. Ο Κώστας, επειδή ήταν αγόρι και τότε ήταν αδιανόητο για ένα αγόρι της ηλικίας του να μην κάνει κάποιο άθλημα, δεν μπορούσε να αρνηθεί. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν τόσο καλός στο ποδόσφαιρο, με αποτέλεσμα να χάνει η ομάδα του συχνά στους αγώνες με αντίπαλες ομάδες μπροστά σε πολύ κόσμο. Ο πατέρας του ήταν πολύ περήφανος άνθρωπος και δεν δεχόταν την ήττα τόσο εύκολα. Τον πίεζε συνεχώς να διαβάζει περισσότερο και τον απειλούσε να μην τον απογοητεύσει.
Ο Κώστας δεν άντεχε άλλο, ώσπου αποφάσισε να μιλήσει στον πατέρα του.
« Μπαμπά, υπάρχει κάτι που θέλω να σου πω », είπε ο Κώστας κοιτάζοντας τον πατέρα του στα μάτια.
Εκείνος σήκωσε το κεφάλι του από την εφημερίδα και ανασήκωσε τα φρύδια του γεμάτος περιέργεια. Ο γιος του ποτέ δεν του είχε μιλήσει έτσι κι αυτό τον να νιώθει ανησυχία, αλλά δεν το έδειξε. Έπρεπε να μείνει σοβαρός.
« Η αλήθεια είναι πως … δεν θέλω να γίνω επιχειρηματίας σαν εσένα, θέλω να γίνω ζωγράφος. Μου αρέσει πολύ να ζωγραφίζω ανθρώπινες φιγούρες και τοπία, μου δίνει μεγάλη χαρά ».
Ο πατέρας του του έριξε ένα άγριο βλέμμα και τον διέκοψε προτού προλάβει να τελειώσει. « Σιωπή!» φώναξε χαστουκίζοντάς τον με δύναμη. « Δεν έχω τέτοιες
95