« Και ποιος είπε ότι δεν μου αρέσουν τα επικίνδυνα ταξίδια » απάντησα αυθόρμητα αλλά χαμηλόφωνα. Βγάζει κάτι τόσο δικό μου που συνήθως άφηνα κρυμμένο.
Με κοίταξε για λίγο πιο σοβαρά αυτή τη φορά, σαν να ήθελε να δει αν το εννοούσα. Και μετά, πολύ απλά, χαμογέλασε ξανά. Εκείνο το χαμόγελο, το λίγο λοξό, λίγο πονηρό, που μοιάζει να υπόσχεται πολλά χωρίς να λέει τίποτα φανερά. Έκανε ένα βήμα πίσω αλλά δεν έκοψε τη σύνδεση των ματιών μας. Η φωνή του βγήκε σταθερή, με μια αδιόρατη βραχνάδα. « Ξέρεις …» είπε, « το θέμα δεν είναι μόνο να αντέχεις τα επικίνδυνα ταξίδια. Είναι να θες να τα ξεκινήσεις χωρίς χάρτη.» πολύ γλυκό που δεν περίμενα να πει. Τα χρώματα του χώρου έγιναν πιο έντονα, οι ήχοι πιο μακρινοί, και η ανάσα μου πιο σταθερή.
« Και αν χαθούμε;» του ψιθύρισα χωρίς να το σκεφτώ καλά.
« Θα σε βρίσκω.» απάντησε χωρίς καμία αμφιβολία, με τη φωνή του ήχησε σαν μελωδία στην ησυχία της νύχτας. Μια φωνή μας διέκοψε από το βάθος του χώρου. Η Τάρα, φωνάζοντας τα ονόματά μας. Γυρίσαμε και οι δυο προς τα εκεί, αλλά κανείς μας δεν κουνήθηκε. Ήταν σαν να μην ήθελε κανείς να τελειώσει η στιγμή, γιατί ήταν η δική μας μοναδική και πανέμορφη στιγμή. Ξέραμε και οι δυο ότι όταν φεύγαμε από εκεί η στιγμή θα ήταν πλέον μια ανάμνηση, αλλά ό, τι είχε ειπωθεί απόψε είναι κάτι που ποτέ κανείς μας δεν θα ξεχνούσε.
« Θα σε βρίσκω » είπε τρυφερά όταν τα βλέμματά μας συναντήθηκαν. Η Τάρα φώναξε ξανά, αυτή τη φορά πιο έντονα. « Λούνα, Μπράντο, πού είστε;»
94