« Κράτησέ το. Δεν κάνει να κρυώνεις έτσι στην πρώτη μας γνωριμία », είπε και το πέρασε απαλά πάνω από τους ώμους μου.
Το ύφασμα ήταν ζεστό και η κίνηση τόσο τρυφερή, που με άγγιξε πιο πολύ απ’ όσα είχαν ειπωθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή.
« Ευχαριστώ », είπα σιγανά και τον κοίταξα. Είμαι σίγουρη ότι τα μάγουλά μου είχαν βαφτεί κόκκινα και όχι από ντροπή αλλά από επιθυμία. Ήθελα να του πω κι άλλα, χωρίς να ξέρω γιατί. Αλλά δεν χρειαζόταν, αρκούσε μόνο ότι ήταν εδώ μαζί μου, όλα τα υπόλοιπα θα έβρισκαν τον δρόμο τους.
Στάθηκε μπροστά μου σταθερός και με τα χέρια του ακόμα στους ώμους μου. « Θες να πάμε μέσα ή κάπου αλλού;»
Χαμογέλασα. « Νομίζω ότι τώρα μπορώ να πάω παντού », είπα ντροπαλά και έσφιξα το σακάκι του πάνω μου. Μύρισα το άρωμά του. Είναι διακριτικό, αλλά υπήρχε μια δόση από κάτι που μου θύμιζε δυόσμο. Και τελικά δεν πήγαμε πουθενά.
« Νομίζω …» είπα σιγανά, σχεδόν για να το ακούσω εγώ, « πως αρχίζει να μου αρέσει το“ έξω απ’ το σενάριο”».
Χαμογέλασε, σχεδόν σαν να ήξερε ότι το ένιωθα και δεν θα το μετάνιωνα.
« Και πού ξέρεις...» είπε με μια διαφορετική χροιά στη φωνή του, πιο τρυφερή, που ομολογώ ότι μου άρεσε περισσότερο. « Ίσως έξω απ’ το σενάριο να είναι και το μόνο μέρος όπου μπορούμε να είμαστε πραγματικά εμείς ».
Κατέβασα το βλέμμα, αλλά χαμογελούσα, από εκείνα τα χαμόγελα που δεν μπορείς να συγκρατήσεις. Ένιωθα ότι δεν χρειαζόταν να προσποιηθώ για τίποτα. Μου άρεσε που μπορούμε να μιλήσουμε μέσα από το θέατρο μεταξύ μας.
« Τελικά, είσαι πολύ καλός στο να διαβάζεις άλλους χαρακτήρες », του είπα, αυτή τη φορά αποφασιστικά.
« Ή ίσως απλώς να βλέπω αυτά που δεν πρόλαβες να διαβάσεις », μου απάντησε με ένα γλυκό χαμόγελο.
Και για λίγο, δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Ούτε κόσμος, ούτε ήχοι, ούτε χρόνος. Μόνο εμείς. Έξω απ’ το σενάριο.
Έγειρε το κεφάλι του προς τα πίσω πριν μιλήσει « Προσοχή, Λούνα … έτσι ξεκινάνε τα πιο επικίνδυνα ταξίδια »
93