Η μουσική άλλαξε σε κάτι πιο δυνατό, που δεν ήμουν σε θέση να αναλύσω.
« Έλα » είπε ο Μπράντο, δείχνοντας προς το μπαλκόνι. « Έχει φασαρία εδώ μέσα ».
Με πήρε από το χέρι και δεν του αντιστάθηκα. « Δεν το περίμενα αυτό από σένα », είπε απλά. « Τι πράγμα;» τον ρώτησα. « Να χορεύεις έτσι ». απάντησε γρήγορα αλλά όμορφα. « Είναι ένα κομμάτι που δεν το μοιράζομαι συχνά ». Πέρασα μια τούφα από τα μαλλιά μου πίσω από το αυτί μου.
« Μάλλον πρέπει να μοιράζεσαι περισσότερα », είπε, παρατηρώντας κάτι ενδιαφέρον στο πρόσωπό μου, όσο μου μιλούσε.
« Γιατί; Ούτε κι εσύ μοιράζεσαι πολλά », του είπα, αλλά στην πραγματικότητα δεν μου το είχε πει κανείς.
« Γιατί, όταν είσαι ο εαυτός σου, είσαι πιο … δυνατή απ’ όσο νομίζεις …» Μου χάρισε ένα τόσο όμορφο χαμόγελο!
« Και πώς το ξέρεις; Μόλις με γνώρισες ». Ούτε κι εγώ τον ήξερα, αλλά για κάποιο λόγο που δεν καταλάβαινα ένιωθα οικειότητα μαζί του.
« Το μάντεψα και, αν κρίνω από την αντίδρασή σου, έπεσα μέσα ». Το ζεστό και όμορφο χαμόγελό του δεν έφυγε από το πρόσωπό του.
« Εσύ δεν μου είπες πολλά για σένα », παραπονέθηκα ντροπαλά. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να τον μάθω καλύτερα.
« Δεν είμαι τόσο καλός στον χορό, για αρχή » είπε μόνο, με ένα μικρό χαμόγελο. « Φάνηκες αρκετά καλός πάντως », είπα χωρίς να τον κοιτάζω.
« Έλα, πριν μας ψάξει η Τάρα », η φωνή του ακούστηκε λίγο διαφορετική από πριν.
« Πέφτει παγωνιά το βράδυ τελικά …» μουρμούρισα και έκλεισα τα χέρια μου γύρω από τη μέση μου.
Ο Μπράντο με κοίταξε για ένα δευτερόλεπτο και μετά, αθόρυβα, έβγαλε το σακάκι του.
92