προσδοκίες για τον γιο μου, τ’ ακούς; Θα γίνεις επιχειρηματίας σαν κι εμένα!» είπε με δυνατή φωνή γεμάτη θυμό. « Ζωγράφος, λέει …» είπε γελώντας και εξαφανίστηκε στο σκοτεινό χολ.
Ο Κώστας τότε φώναξε με όλη του τη δύναμη για να τον ακούσει ο πατέρας του: « Εγώ θα γίνω ζωγράφος! Θα γίνω ζωγράφος κι ας μην το θέλεις!» και με αυτά τα λόγια έτρεξε στο δωμάτιό του θυμωμένος και πληγωμένος.
Όταν τον άκουσε η μητέρα του, κατάλαβε πως είχαν μαλώσει ξανά και λυπήθηκε. Έτσι λοιπόν, σηκώθηκε από την καρέκλα αποφασισμένη και άρχισε να κατευθύνεται προς τις σκάλες για να πάει στο δωμάτιο του παιδιού της. « Κωστάκη, τι έχεις;» ρώτησε με απαλή φωνή για να τον ηρεμήσει. Ο Κώστας όμως δεν απάντησε. « Κωστάκη;» ξαναρώτησε, λίγο πιο ανήσυχη αυτή τη φορά χτυπώντας την πόρτα. Τι άνοιξε απαλά και τι είδε; Ο Κωστάκης έκλαιγε. Εκείνη τη στιγμή η καρδιά της ράγισε. Πήγε κοντά και γονάτισε μπροστά του. « Παιδί μου, μην κλαις …» του είπε απαλά. « Τι σου είπε ο μπαμπάς;»
« Ο μπαμπάς δεν πιστεύει σε μένα », είπε ο Κώστας κρύβοντας το πρόσωπό του.
« Γιατί το πιστεύεις αυτό;» Η μητέρα του τον κοίταξε και σκούπισε τα δάκρυά του.
« Μαμά, θέλω να γίνω ζωγράφος, όμως εκείνος θέλει να γίνω επιχειρηματίας ». Η μητέρα του έμεινε σιωπηλή, κοιτώντας τον με μελαγχολικό βλέμμα.
« Γιατί πρέπει να με ελέγχει; Μαμά, δική μου δεν είναι η ζωή; Γιατί δεν έχω επιλογή;
Ακούγοντας αυτά τα λόγια να βγαίνουν από το στόμα του γιου της αναστέναξε βαθιά.
« Είσαι πολύ μικρός ακόμα για να καταλάβεις, παιδί μου », άρχισε να του λέει, αφού τον πήρε στην αγκαλιά της, η οποία ήταν τόσο ζεστή και τρυφερή, που τον έκανε να λιώσει. « Ο κόσμος είναι πολύ σκληρός και δεν πηγαίνουν όλα πάντα όπως θες εσύ ».
Τότε ο Κώστας κούνησε καταφατικά το κεφάλι του και τη ρώτησε: « Τότε εγώ … τι πρέπει να κάνω;» Αν ακολουθήσω το όνειρο του μπαμπά, δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω ζωγράφος. Από την άλλη όμως θα τον απογοητεύσω και δεν το θέλω αυτό. Μαμά … δεν ξέρω τι να κάνω », κοίταξε επιτέλους ψηλά, ώσπου τα μάτια του αντίκρισαν τα δικά της, ψάχνοντας τις απαντήσεις. Απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν είχε σκεφτεί ακόμα.
Για κάποιον άγνωστο λόγο η μητέρα του άρχισε να κλαίει.
96