1 ο ΒΡΑΒΕΙΟ
ΔΙΗΓΗΜΑ
1 ο ΒΡΑΒΕΙΟ
α. ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ
Ο ΕΠΙΒΑΤΗΣ
( Σκοτάδι. Ένας βαθύς, επαναλαμβανόμενος ήχος δρόμου: λάστιχα σε άσφαλτο, μακρινές κόρνες, ένας σταθερός ρυθμός σαν καρδιά μηχανής. Φώτα νέον ανάβουν σταδιακά. Ένα κάθισμα στο κέντρο της σκηνής – λεωφορείο, τρένο ή αυτοκίνητο, ακαθόριστο. Το ΠΡΟΣΩΠΟ κάθεται. Κοιτάζει ευθεία).
ΠΡΟΣΩΠΟ: Είμαι ο επιβάτης.( Παύση). Έτσι με λένε. Έτσι έμαθα να με λέω.( Γυρίζει αργά το κεφάλι, σαν να κοιτάζει έξω από παράθυρο). Τα φώτα περνούν. Όχι εγώ.
Οι δρόμοι ανοίγουν, κλείνουν, διπλώνουν ο ένας μέσα στον άλλο σαν σκέψεις που δεν τολμώ να ολοκληρώσω. Η πόλη κινείται. Αναπνέει. Τρέχει.
Κι εγώ κάθομαι εδώ. Μέσα. Ανάμεσα.( Ακουμπά τα χέρια στα γόνατα).
Δεν κρατάω τιμόνι. Δεν διαλέγω διαδρομή. Δεν αποφασίζω πότε σταματάμε. Και ξέρεις κάτι; Για χρόνια αυτό μου φαινόταν ελευθερία. Καμία ευθύνη. Καμία σύγκρουση. Απλώς το ταξίδι.
51