Kαι ναι τότε λες, « είσαι κι εσύ όπως κι εγώ …» Κάθισε, χαλάρωσε τώρα, όλα ήταν σκέψεις, αφού φαντασιώσεις και προπαγάνδα είν’ η φωνή του. Και τότε, ήρεμος όπως είσαι, το μαθαίνεις, το βλέπεις, το μυρίζεις, το ακούς, το αγγίζεις.
« Όχι », κι όμως, « εδώ δε γίνεται, δεν μπορεί …» τίποτα δε σταματά αυτή τη μηχανή!
«… δεν είναι αλήθεια, πού είσαι; Πού είστε;… εδώ τα φώτα τρέμουν … όχι, δεν είναι σωστό!» κι όμως είναι αληθινό …
« Αρνιέμαι, αρνιέμαι, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ!»… Τινάζεσαι στον αέρα, ιδρώτας μέχρι κι η ψυχή « Όνειρο; Όνειρο ευτυχώς!» μακάβρια αληθινό, θεό και χώμα ευχαριστείς. Τον καθρέφτη κοιτάς, με βλέμμα καρφωμένο, κουρασμένο, ταλαιπωρημένο. Το ξέρεις, « είμαι κι εγώ όπως κι εσύ …»
50