σαν κρίνος που έσπασαν οι άνεμοι. Έκλεισες τα μάτια Του μ’ ένα δάκρυ κι ο θρήνος σου άγγιξε τις πύλες του Παραδείσου. « Πώς να σε σφίξω, Φως μου, τώρα που η κτίση σκοτείνιασε;» Μα η σιωπή του Υιού σου έλαμπε σαν υπόσχεση Ανάστασης. Στο πρόσωπό σου φώλιασε ο πόνος των ανθρώπων · στην αγκαλιά σου, η λύτρωση των αιώνων. Εσύ, Μάνα του Σταυρού, γίνε τείχος για όσους λυγίζουν. Σκίσε τις νύχτες μας με το έλεός σου και κράτησέ μας κάτω από το μαφόρι σου, όπως κράτησες Εκείνον, μέχρι να λάμψει ξανά το ανέσπερο Φως.
48