Τον Ιούλιο πήγα στο χωριό μου, όπου είχα να πάω τρία χρόνια, αλλά και πάλι με σταματούσαν γριούλες για να μου πουν ότι μεγάλωσα. Αφού είχα να πάω τόσο καιρό στο χωριό μου, δεν με θυμόταν κανείς από τα παιδιά. Αλλά, επειδή είμαι εγώ, δεν άργησα να βρω παρέες.
Τις τελευταίες μέρες των διακοπών μου στο χωριό ήρθε μια παιδική μου φίλη. Δεν τη θυμόμουν, γιατί είχα καιρό να τη δω και πηγαίναμε σε διαφορετικά σχολεία. Τέλος πάντων, αφού μιλήσαμε, κατάλαβα πως θα ερχόταν στο ίδιο γυμνάσιο με εμένα.
Τον ίδιο καιρό είχα και άλλα πράγματα στη ζωή μου. Ένα σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου ήταν και είναι η κολλητή μου, ο άνθρωπός μου. Ο κύριος λόγος που έχω επιβιώσει. Έμενε σε άλλη γειτονιά, οπότε θα πήγαινε σε άλλο σχολείο. Μια μέρα που μιλούσαμε, μου είπε: « Το ξέρεις ότι θα πάω στο ίδιο γυμνάσιο με σένα;» Ούρλιαξα από τη χαρά μου. Δεν είχα τίποτα αρνητικό να με απασχολεί πια.
Μια μέρα που ήμουν στο χωριό μου, πήγα στην παραλία και βρήκα κάτι άλλα παιδιά. Μέσα σε έναν πόλεμο με νεροπίστολα κατάλαβα ότι ένας από αυτούς θα πήγαινε στο ίδιο γυμνάσιο με μένα.
Κάπως έτσι τελείωσαν οι διακοπές. 11 Σεπτεμβρίου 2024. Είχα ξενυχτήσει από το άγχος. Όταν ξημέρωσε, παραλίγο να βάλω τα κλάματα πάλι από το άγχος. Όταν όμως μπήκα στο σχολείο, ένιωσα διαφορετικά, πολύ διαφορετικά. Είδα παιδιά από το δημοτικό μου κι αυτό με έκανε ακόμα πιο χαρούμενη
41