β. ΝΙΚΗΤΑΣ ΤΣΑΚΑΛΙΑΣ
7 ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου, Α3
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΙ Ο ΣΚΥΛΟΣ
ΚΑΠΟΤΕ, σε ένα μακρινό χωριό στην άκρη ενός πυκνού δάσους, ζούσε ένας άνθρωπος ολομόναχος. Η ζωή του ήταν ήσυχη, ακύμαντη, σχεδόν άδεια από χρώματα και συναισθήματα. Κάθε μέρα έμοιαζε με την προηγούμενη. Μέχρι που μια χειμωνιάτικη πρωινή ομίχλη έφερε μαζί της κάτι απρόσμενο: μέσα από τα δέντρα ξεπρόβαλε ένα μικρό, αδύναμο και τρομαγμένο χνουδωτό κουτάβι.
Ο άνθρωπος το κοίταξε με απορία. Τα πόδια του κουταβιού έτρεμαν από φόβο, μα μέσα στα μάτια του έκαιγε η λαχτάρα για ζωή. Το πήρε προσεκτικά στα χέρια του, σαν να κρατούσε κάτι πολύτιμο. Του πρόσφερε φαγητό, ζεστασιά και αγάπη – κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ για κανένα άλλο πλάσμα ως τότε. Το ονόμασε Μελένιο, για το χρώμα του και τη γλύκα που έφερε στην καρδιά του. Από εκείνη τη στιγμή, η μοναξιά του άρχισε να λιώνει.
Τα χρόνια πέρασαν. Ο Μελένιος μεγάλωσε, έγινε δυνατό σκυλί, γεμάτο θάρρος και αφοσίωση. Ήταν πάντα δίπλα στον άνθρωπό του, φύλακας και φίλος, έτοιμος να τον προστατεύσει από κάθε κίνδυνο.
Μια μέρα, καθώς περπατούσαν σε μια απόκρημνη πλαγιά, εμφανίστηκε ξαφνικά ένας λύκος. Άγριος, επιθετικός, τρομαχτικός – σαν εκείνους τους φόβους που ξεπροβάλλουν απρόσκλητοι στις ζωές μας. Ο άνθρωπος πάγωσε. Η καρδιά του χτύπησε δυνατά, τα πόδια του δεν υπάκουαν. Όμως ο Μελένιος, χωρίς δεύτερη σκέψη, όρμησε στον λύκο. Η μάχη ήταν σκληρή, με νύχια και με δόντια, γεμάτη αίμα. Ο λύκος δαγκώθηκε θανάσιμα στον λαιμό και έτρεξε μακριά με λυγμούς, η απειλή έσβησε, άνθρωπος σώθηκε. Μα ο Μελένιος τραυματίστηκε βαριά.
Ο άνθρωπος τον πήρε στην αγκαλιά του, τον κοίταξε βαθιά στα μάτια και διάβασε κάτι που δεν χρειαζόταν λόγια: « Εσύ με έσωσες μια φορά. Τώρα ήταν η σειρά μου ».
Κι εκεί, στην αγκαλιά του ανθρώπου, ο Μελένιος έκλεισε για πάντα τα μάτια του. Η ψυχή του, γεμάτη αγάπη και πίστη, έμεινε στο βουνό, αόρατος φρουρός, να προστατεύει τον άνθρωπο σε κάθε του βήμα.
Και κάπως έτσι μια άδεια ζωή γέμισε με αγάπη, ευγνωμοσύνη, μνήμες και αξίες, όλα γεννημένα από ένα μικρό, αδύναμο και τρομαγμένο χνουδωτό πλάσμα!
42