1ος Μαθητικός Διαγωνισμός ποίησης Δήμου ΧαΊδαρίου 2026 | Page 40

3 ο ΒΡΑΒΕΙΟ

3 ο ΒΡΑΒΕΙΟ

α. ΠΑΝΤΕΛΑΡΟΥ ΔΑΦΝΗ
7 ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου, Β2
ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ
ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ κάθομαι και σκέφτομαι πώς επιβίωσα μέσα στα χρόνια.
Τα πρώτα επτά χρόνια ήταν παράδεισος. Γριούλες σε σταματούσαν στον δρόμο για να πουν στους γονείς σου πόσο γλυκούλι είσαι, το σχολείο ήταν σαν παιδική χαρά, πήγαινες για να δεις τους φίλους σου και να παίξεις κυνηγητό. Σε αυτή την ηλικία, κάθε άνθρωπος που γνώριζες ήταν φίλος σου. Τα μαθήματα ήταν το « ένα και ένα πόσο κάνει;». Σήκωνες το χέρι( ή πεταγόσουν), απαντούσες και σε κοιτούσε όλη η τάξη σαν να ήσουν ο Αϊνστάιν.
Από τα οκτώ και μετά, συνάντησα την κόλαση. Πολλαπλασιασμοί, διαιρέσεις, μα το χειρότερο … Ιστορία. Αυτές οι δυόμισι καταραμένες σελίδες που έπρεπε να μάθεις απέξω. Αυτές οι σελίδες που, διαβάζοντάς τες, έπεφτε το βιβλίο « κατά λάθος » πάνω στην ντουλάπα και μετά πήγαινες στο σχολείο με καραφλό βιβλίο και, όταν σε ρωτούσε η δασκάλα τι έγινε, έλεγες το κλασικό: « Κυρία, μου έφαγε ο σκύλος το βιβλίο, εγώ τι φταίω;» Που θεωρώ πως κανείς δεν το πίστευε · απλώς δεν μπορούσαν να απαντήσουν. Γιατί ποια ακριβώς είναι η απάντηση στο « μου έφαγε ο σκύλος το βιβλίο »; Ή βρίζεις ή σωπαίνεις. Τώρα μιλάω για τα παιδιά της γενιάς μου. Γιατί τα παιδιά της καινούργιας γενιάς, αν τα ρωτήσουν γιατί δεν έκαναν τα μαθήματά τους, θα πουν με σιγουριά μέσα τους: « Έπαιζα Roblox »( βιντεοπαιχνίδι). Εκεί επίσης δεν υπάρχει απάντηση. Ή βρίζεις ή σωπαίνεις.
Ο καιρός περνούσε γρήγορα. Μπαίνεις στο δημοτικό και λες: « Πώς θα περάσουν έξι χρόνια;» και φτάνεις στη μέρα της αποφοίτησης και εκεί είναι που καταλαβαίνεις ότι έχεις φτάσει δώδεκα. Κάπου εκεί άρχισε η ζωή μου. Θα μου πείτε: « Καλά, πριν δεν είχες ζωή;» Τυπικά, όχι.
Το καλοκαίρι της αποφοίτησης ήταν το καλύτερο της ζωής μου, αλλά με κάποιες εξαιρέσεις. Μία μέρα μετά την αποφοίτηση πήγα κατασκήνωση. Δεκαπέντε μέρες χωρίς γονείς ήταν δεκαπέντε μέρες στον παράδεισο. Αλλά, ως γνωστόν, όταν κάνεις σχέδια, ο Θεός γελά, οπότε τις δύο τελευταίες μέρες αρρώστησα και έχασα και την άλλη κατασκήνωση, που ήταν τρεις μέρες μετά.
40