Για πρώτη φορά δεν νευρίασα καθόλου με το άκουσμα της λέξης « ξύπνα ». Για την ακρίβεια ένιωθα πολύ τυχερή, το όνειρό μου δεν είχε διακοπεί, ήξερα το τέλος του και ήμουν έτοιμη το μυαλό μου να αντικρίσει το νέο όνειρο, το οποίο το ίδιο είχε μόλις είχε φτιάξει. Και ήταν αλήθεια! Το βράδυ της ίδιας μέρας το όνειρο, το οποίο κάποτε παλιά είχα ξαναδεί, εμφανίστηκε στο μυαλό μου. Και για το αποκορύφωμα στο τέλος του ονείρου …
Φ.: « Θα τα ξαναπούμε, Μαρία, μην ανησυχείς ».
Εύχομαι να τα ξαναπούμε. Κι αν όχι, εύχομαι να μην αλλάξω, ώστε να σε θυμάμαι για πάντα, Φύλακα των ξεχασμένων ονείρων μου.
37