Εγώ: « Εμμ … Φύλακα, τι συμβαίνει εδώ; Φ.: « Τι εννοείς;» Εγώ: « Το όνειρο! Το όνειρο κάτι μου θυμίζει!»
Φ.: « Ναι, είναι αρκετά λογικό. Βλέπεις … τα όνειρα αποχωρούν από τη μνήμη σου, όταν εσύ πλέον αλλάζεις ως άνθρωπος ».
Εγώ: « Τι εννοείς με αυτό;»
Φ.: « Όταν εσύ πια έχεις μεγαλώσει και οι σκέψεις σου αλλάζουν, τότε τα όνειρα πρέπει να αποχωρήσουν, ώστε το μυαλό σου να δημιουργήσει καινούργια. Τα οποία θα ταιριάζουν σε σένα. Κι εμένα η δουλειά μου είναι να τα επιστρέφω στο μυαλό σου με τις απαραίτητες αλλαγές.
Εγώ: « Γι’ αυτό ξέρεις το όνομά μου ».
Φ.: « Ακριβώς! Και όχι μόνο το δικό σου, αλλά κάθε ανθρώπου πάνω σε αυτή τη γη. Αλλά για να σου είμαι ειλικρινής, αυτό το όνειρο δεν το έχω πιάσει ακόμα στα χέρια μου. Οπότε μπορούμε να το φτιάξουμε μαζί. Αν το θέλεις κι εσύ φυσικά ».
Εγώ: « Μα φυσικά και το θέλω!» Φ.: « Τέλεια, ας αρχίσουμε!»
Κάπως έτσι ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε το όνειρό μου με βάση τις συνήθειές μου στο παρόν. Αλλάξαμε τη σκέψη μου, την κάναμε πιο ώριμη. Αλλάξαμε τις συνήθειές μου, τις κάναμε πιο πολλές. Και, φυσικά, αλλάξαμε τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα. Τα κάναμε σαν των μεγάλων, χωρίς πολύ χρώμα. Και κάπου εκεί κατάλαβα πως οι άνθρωποι αλλάζουν και μαζί με αυτούς η κάθε σκέψη τους. Και μπορεί να αλλάξαμε εν μέρει το μυαλό μου και τις σκέψεις μου, αλλά κάτι σίγουρα έμεινε ίδιο. Κι αυτό ήταν η ψυχή μου. Ήταν πια ώρα να στείλουμε το καινούργιο όνειρο πίσω στο μυαλό μου. Ο Φύλακας ξεκίνησε να κουνάει τα χέρια του με έναν μαγικό τρόπο, ένα χέρι από εδώ, ένα χέρι από εκεί, κυκλικές κινήσεις με τα δάχτυλά του και ένα καταφατικό νεύμα σαν χαιρετισμός. Έγινα ξαφνικά σκόνη και χωρίς καν να το καταλάβω …
Μαμά: « Μαρία, ξύπνα! Έχεις αγγλικά!» Εγώ: « Τι; Μα τι γίνεται;»
Μαμά: « Άσε τις ερωτήσεις παιδί μου, σε λίγο θα είναι εδώ η δασκάλα. Σήκω γρήγορα και ετοιμάσου!»
36