ένα όνειρο δεν υπάρχει λίγη μαγεία και φαντασία, καλύτερα να μην ονομάζεται όνειρο.
Εγώ: « Μα … μα πώς θα φτάσω εκεί πάνω; Είναι τόσο ψηλά και δεν υπάρχει σκάλα εδώ γύρω ».
Φύλακας: « Πω πω … καμιά φορά απορώ με εσάς τους απλούς ανθρώπους. Βρίσκεσαι σε όνειρο! Ό, τι κι αν θες να κάνεις πρέπει απλώς να το σκεφτείς επίμονα και να πεις τις μαγικές λέξεις. Διάβασε αυτό δυνατά!»
Κάπου εκεί σκάλωσα. Ο Φύλακας μου έδωσε ένα μεγάλο και χοντρό βιβλίο, το οποίο περιείχε άπειρα ξόρκια. Και μέσα σε όλα αυτά και ένα ξόρκι ανύψωσης. Οπότε, χωρίς να χάσω χρόνο, είπα το ξόρκι δυνατά και καθαρά.
Εγώ: « Αν αυτό το ράφι θες να φτάσεις, τα πόδια από τη γη πρέπει να ξεκουράσεις. Νιώσε τα φτερά στην πλάτη, τον αέρα στα μαλλιά και ανέβα γρήγορα προτού να είναι αργά ».
Εγώ: « Μα δεν το πιστεύω, πετάω! Συμβαίνει στ’ αλήθεια!»
Φ.: « Ναι, μικρή μου, συμβαίνει. Γιατί μέσα σου βρήκες τη δύναμη. Οπότε τώρα μπορείς να εξερευνήσεις για όση ώρα θέλεις τα χιλιάδες όνειρα, τα οποία έχεις αφήσει στο παρελθόν για διάφορους λόγους ».
Εγώ: « Λατρεύω αυτό το όνειρο! Μακάρι να μπορούσα να έρχομαι εδώ συχνά ». Αλήθεια ήταν. Αυτό το όνειρο έμοιαζε πραγματικά απίστευτο!
Εγώ: « Λοιπόν … λοιπόν, δεν χάνω άλλο χρόνο. Ας δούμε τι κρύβει το δικό μου συρτάρι ».
Όμως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς όπως τα φανταζόμουν. Έσερνα το συρτάρι όλο και πιο πολύ προς τη μεριά μου κι αυτό δεν έλεγε να σταματήσει τη διαδρομή του.
Εγώ: « Ουφφ … κουράστηκα! Λέω να βγάλω απλώς έναν φάκελο από μέσα. Έτσι κι αλλιώς, το συρτάρι φαίνεται ατελείωτο ».
Φ.: « Και καλά θα κάνεις. Βλέπεις, τα όνειρα είναι υπερβολικά πολλά, ώστε να χωρέσουν σε ένα μικροσκοπικό συρταράκι ».
Εγώ τράβηξα έναν φάκελο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, τον άνοιξα και προτού περάσει ένα λεπτό, το όνειρο βγήκε μέσα από το φάκελο. Μαγεύτηκα από τα χρώματα και τις λάμψεις. Αλλά ταυτόχρονα κατάλαβα τον λόγο για τον οποίο είχε μείνει στο μέρος με τα ξεχασμένα όνειρα. Παρ’ όλα αυτά, κάτι μου θύμιζε.
35