« Είμαι ο Νιβ » απάντησε το αγόρι. « Ωραία. Τι θέλεις;» « Σε είδα με αυτά τα ωραία ρούχα. Φαινόσουν φιλικός ». « Και αν ήμουν εχθρός; Τι θα έκανες;» « Μάλλον θα έτρεχα. Αλλά δεν είσαι ». Ο Χάιντ έκανε μια παύση. Κατάλαβε ότι ο Νιβ δεν σχεδίαζε να φύγει σύντομα. « Και τι κάνει ένας έφηβος μόνος του εδώ;» « Τίποτα συγκεκριμένο. Απλά περπατάω γύρω γύρω. Βαριέμαι όμως. Μπορώ να έρθω μαζί σου;» Ο Χάιντ δίστασε να μιλήσει. Το παιδί ήθελε να πάει μαζί του. « Εσύ; Να έρθεις με μένα;» « Ναι ». « Και γιατί;» « Για να σε βοηθάω! Είμαι καλή παρέα ». « Αλήθεια; Πες μου κι άλλα ». Και κάπως έτσι ο Νιβ άρπαξε την ευκαιρία και άρχισε να μιλάει για τον εαυτό του. Μιλούσε ασταμάτητα και, προς έκπληξή του, ο Χάιντ δεν εκνευριζόταν. Με αυτόν τον τρόπο πέρασε η ώρα. Τελικά, ο μικρός έπεισε τον Χάιντ να τον πάρει μαζί του. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, ο Χάιντ και ο Νιβ στεκόντουσαν έξω από τον σταθμό, περιμένοντας το τρένο. Ο Νιβ σιγοτραγουδούσε λες και τίποτα ασυνήθιστο δεν συνέβαινε. « Είσαι σίγουρος ότι θες να έρθεις; Δε θα είναι εύκολο », του είπε ο Χάιντ για να βεβαιωθεί, αν και ήξερε την απάντηση που θα έπαιρνε. « Ναι, είμαι σίγουρος. Θέλω να σε βοηθήσω. Όλοι αξίζουν μια ευκαιρία ». Ο Χάιντ δεν απάντησε. Κοίταξε το παιδί δίπλα του. Ο Νιβ ήταν τόσο πρόθυμος να τον συντροφεύσει, αν και μόλις τον είχε γνωρίσει. Αυτή η απόφαση ήταν απερίσκεπτη. Όμως δεν μπορούσε να του αντισταθεί. Κάθε φορά που τον αντίκριζε, έβλεπε ένα γνώριμο πρόσωπο, αν και δεν ήξερε ποιο. Ξαφνικά, άκουσε μια φωνή που τον επανάφερε στην πραγματικότητα. « Ει, ξύπνα μεγάλε! Το τρένο ήρθε », είπε ο Νιβ. « Ναι, έρχομαι ». Ο Νιβ χασκογέλασε και οι δυο τους ανέβηκαν στο τρένο.
27
Κεφάλαιο 3ο
Ο δεσμός τους μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Ο Νιβ μιλούσε, ο Χάιντ άκουγε και για πρώτη φορά μετά από χρόνια γελούσε. Η γέφυρα της εμπιστοσύνης μεταξύ τους είχε γίνει τόσο γερή, που ο Χάιντ, ένας κλειστός άνθρωπος, μπορούσε να ξεστομίσει τα πιο κρυφά του μυστικά. Όμως, ανάμεσα σε όλα τα λόγια που είχαν ειπωθεί από το στόμα του Νιβ, στον Χάιντ περισσότερο έμεινε ένα πράγμα: η επιθυμία του Νιβ να δει τ’ αστέρια. Μια μέρα, του είχε πει ότι πάντα ήθελε να δει τ’ αστέρια και τα δύο φεγγάρια του πλανήτη τους. Είχε γεννηθεί πριν από την αποκάλυψη, αλλά δεν θυμόταν τίποτα. Ζήλευε τις εμπειρίες όλων όσοι τα είχαν δει. Και τώρα που εμφανίστηκαν αυτά τα απαίσια πλάσματα, ο ουρανός είχε καλυφθεί από ένα ατελείωτο νέφος. Όμως ακόμα έλπιζε πως κάποια στιγμή κάποιος θα έβαζε τέλος σ’ αυτή τη θλιβερή κατάσταση. Μια μέρα θα έβλεπε τ’