FOTOGRAAF PETER GRANT
Hij belde een recruiter met wie hij ooit had samengewerkt, iemand die hem had geholpen een minder geschikte functie bij een bedrijf te verlaten en iets te vinden dat beter bij zijn vaardigheden paste. "Ze zei zoiets als: 'Ik kan me niet veel mensen herinneren, Peter, maar jou herinner ik me als een parel'", vertelt Grant over hun telefoongesprek. "We hebben samen gehuild en ze zei: 'Je bent gewoon een uitzondering, Peter.'"
Flanagan, de vriend die Grant er als eerste op wees dat euthanasie een optie voor hem was, bekleedde een vicepresidentfunctie bij Northrop Grumman. Ondanks het verschil in functietitels ontstond er een onwaarschijnlijke vriendschap tussen hen.
"Vicepresidenten en assistenten worden meestal geen beste vrienden, weet je? Er is altijd een hiërarchische scheiding", grinnikt Grant.
Op verschillende momenten in zijn gesprek met PEOPLE noemt hij zichzelf een "Humpty Dumpty"-figuur. Hij heeft veel tijd besteed aan het herstellen van wat hij de "grote val van mijn jeugd" noemt.
Grant groeide op in een conservatief, religieus gezin, opgevoed door christelijke missionarissen. Toen hij tien was, werd zijn vader opgenomen in een psychiatrische instelling. Jarenlang werd Grant gezien als een schril contrast met zijn vader; als kind werd hij beschouwd als een stabiele factor in een turbulent gezin.
Dat veranderde toen Grant achttien was. Zijn moeder zette hem het huis uit nadat ze erachter kwam dat hij homoseksueel was.
"Van de aardige, diplomatieke, opbeurende persoon in het gezin ineens veranderen in een duivelskind, dat is een behoorlijk heftige overgang," zegt hij. "Ik heb het gevoel dat ze me hadden moeten prijzen omdat ik dit allemaal heb overleefd."
Aan het einde van zijn leven voelt hij zich verbaasd en verwonderd over zichzelf, over alles wat zijn familie niet heeft kunnen vieren. Hij heeft het overleefd, "ondanks mijn dyslexie en al die andere dingen," zegt Grant. "Ik heb het toch gered."
Er waren momenten dat hij zijn fotografie op een lager pitje zette om een stabiel leven op te bouwen, een beslissing die zijn vruchten afwierp toen hij succesvol werd in zijn werk.
"Ik maakte af en toe portretten, maar ik had het eigenlijk als carrière opgegeven," vertelt hij. Later kon Grant zijn creatieve kant weer oppakken. "Ik had een vaste baan en Instagram zette me op een wereldpodium."
Grant heeft meerdere fotoboeken gepubliceerd, waaronder een getiteld Men en twee getiteld Athletes. Naast zijn succes als fotograaf verdiepte Grant zich in helingsstudies, zowel om zichzelf te helpen na een traumatische jeugd als later, nadat hij gecertificeerd was in neurolinguïstisch programmeren, om anderen te helpen.
"Ik zeg tegen mensen: 'Ik ben een wandelend, pratend wonder. Jullie hebben geen idee.'" "Ik heb mijn hele leven moeten werken om Humpty Dumpty weer in elkaar te zetten," zegt hij. "Ondanks al die waanzin, kijk eens wat ik bereikt heb. Ik kwam niet over als een rare, gebroken persoon. Ik kwam over als een lief, aardig mens."
Grant vertelt Ridley dat hij het Zoom-gesprek wil afsluiten door de telefoon mee te nemen naar de woonkamer, waar de kunstenaar een aantal van zijn favoriete foto's heeft hangen. Hij laat een zwart-witfoto zien van een vrouw – "een wereldkampioen paaldansen," verduidelijkt Grant, "en haar man is fitnesscoach" – die achterover leunt tegen een gebogen palmboomstam, haar blik omhoog gericht naar de hemel.
"Het is een klassieke Hollywood-foto, opnieuw vormgegeven," merkt Grant hardop op, terwijl hij even stilstaat bij een van zijn favoriete foto's, die naast een onderwaterfoto aan de muur hangt.
Dan, lachend, grapt hij: "Ik wilde daarmee eindigen, want ik fotografeer niet alleen mannen. Het is alleen zo dat mannen makkelijker hun kleren uit te trekken zijn."
Grant vervroegde zijn euthanasie naar maandag 15 juni, zes dagen eerder dan oorspronkelijk gepland en één dag na zijn interview met PEOPLE. De ceremonie vond plaats op Grants verzoek, terwijl de soundtrack van Out of Africa werd afgespeeld. Een stervensbegeleidster stond Grant bij tijdens het proces en begeleidde de aanwezigen.
Ridley werd vergezeld door Flanagan, die vanuit Florida was overgevlogen en slechts enkele uren voor Grants overlijden bij hem thuis arriveerde. Grants broer, schoonzus en ex-partner waren ook aanwezig.