Alvleesklierkanker had Grant zoveel afgenomen van wat hij het meest waardeerde in zijn leven: zijn gezondheid, zijn tijd met vrienden, zijn vermogen om een camera te pakken en die op een poserend model te richten. Zowel Ridley als een andere vriend van Grant boden aan om hem mee te nemen op vakantie naar waar dan ook ter wereld, maar hij wist dat het risico om zich erg ongemakkelijk te voelen ver van huis te groot was. Grant kon in zijn laatste levensfase vrijwel niets meer doen, behalve dat euthanasie hem de keuze gaf hoe het zou eindigen.
"Het is geweldig om een keuze te hebben en een proces te kunnen doorlopen. Die keuzevrijheid is volgens mij fantastisch voor iedereen die stervende is," reflecteert hij.“Het is een terminale ziekte… Ik word niet beter. Het is gewoon een kwestie van nog even wachten,” vervolgt Grant. “Die mogelijkheid om het proces te versnellen – of om het uit te stellen tot het echt vreselijk is – is geweldig om te hebben.”
Ten tijde van zijn interview met PEOPLE stond Grants euthanasie gepland voor 21 juni, hoewel hij tijdens het gesprek zegt dat hij er mogelijk voor kiest om het eerder te doen, afhankelijk van hoe zijn toestand zich in de dagen voorafgaand aan die zondag ontwikkelt. Gezien de tijd die hij voor zichzelf heeft gekozen, zegt Grant dat hij met een nieuwe blik terugkijkt op zijn prestaties.
“Tijdens mijn leven dacht ik wel eens: ‘Ik had meer kunnen bereiken.’ Mijn vrienden hebben twee of drie huizen. Grotere huizen. Ze hebben vakantiehuizen,” zegt hij. “Ik voelde me aanvankelijk niet zo bevoorrecht, maar na de diagnose dacht ik: ‘Wat heb ik toch een geluk dat ik dit prachtige huis en deze vrienden heb.’”
Natuurlijk is hij zeer te spreken over het fotowerk dat hem wereldwijde erkenning opleverde en de collecties die hij samenstelde voor de publicatie van verschillende boeken. Grant herinnert zich een van de mooiste complimenten die hij ooit kreeg: hij legt naaktheid vast op een niet-seksuele manier; zijn beelden vertellen juist een verhaal. Hij presenteert het menselijk lichaam op een uitgesproken verheven manier.
“Een van de dingen waar ik echt trots op ben, is dat ik in een sportschool naar iemand toe kan lopen en mijn visitekaartje kan geven – en dit zijn mensen die me met hun linkerhand op hun rug gebonden in elkaar zouden kunnen slaan – en dat mensen erop vertrouwen dat ik niet eng ben, wat ik enorm waardeer,” vertelt Grant aan PEOPLE.
"Ik wil gewoon je lichaam gebruiken om kunst te creëren en dat komt ook tot uiting, wat ik erg waardeer in al mijn werk," vertelt hij over zijn proces. "Ik ga niet over de schreef. Ik houd het professioneel."
Je zou verwachten dat een kunstenaar als Grant het meest trots zou zijn op zijn portfolio met fitnessportretten, zijn interieurfotografie, de boeken die hij heeft gepubliceerd en zijn kenmerkende manier om de schoonheid in elke scène naar voren te brengen. Zijn trots is diep en onmiskenbaar, maar hij spreekt over zijn talenten alsof ze vanzelfsprekend zijn. Hij is een natuurtalent, zoals hij zelf zegt, op deze aarde gezet om te fotograferen.
Toch is het juist wat hem niet zo gemakkelijk afging waar Grant steeds weer op terugkomt als hij reflecteert op zijn grootste prestaties. Zijn hele leven worstelde hij met concentratieproblemen en dyslexie, maar hij overwon die obstakels om zeer succesvol te worden in het bedrijfsleven. Hij verdiende de kost als directieassistent bij Northrop Grumman, met een zescijferig salaris, "werkend met zulke fantastische mensen en beschouwd als een goed mens en goed in mijn werk," zegt Grant.
De indruk die hij op kantoor maakte, werd voor Grant bevestigd toen hij moeilijke telefoontjes begon te plegen om zijn naasten over zijn kanker te vertellen. Op zijn lijst met dierbaren die het moesten weten, stonden mensen die normaal gesproken alleen op professionele basis in hun leven komen en gaan; Grant maakte van hen vrienden.