Een van de eerste dingen die de stervensbegeleidster deed, was Grant een trosje kleine, iriserende steentjes geven die elkaar magnetisch aantrokken. Hij kreeg de instructie om er één te houden en de rest uit te delen aan de mensen om hem heen. Flanagan was de eerste die een steentje kreeg. Ridley verwachtte de volgende te zijn, gezien zijn plaats naast haar in de kring, dus hij was verbaasd toen Grant hem voorbijliep en de volgende steentjes aan zijn ex, zijn broer en diens vrouw gaf. Pas toen iedereen het aandenken had aangenomen, bood hij er een aan Ridley aan.
"Hij zei: 'Ik heb het beste voor het laatst bewaard. Deze is voor jou, Gary.' Ik kon het niet geloven... ik barstte in tranen uit, ging op zijn bed liggen en kuste hem op zijn wang," vertelt Ridley met tranen in zijn ogen aan PEOPLE. "Hij gaf me toen een heel speciaal gevoel."
"Hij was zo'n tien minuten redelijk bij bewustzijn, maar daarna ging zijn toestand geleidelijk achteruit," vertelt Ridley aan PEOPLE. "Karin en ik bleven ter plaatse. Ik huilde. We hielden hem vast. We hielden hem de hele tijd vast."
De doula vertelde hen dat het tussen de twintig minuten en twee uur kon duren voordat Grant dood werd verklaard. Hij stierf om 11:11 uur, merkt numerologie-aanhanger Ridley op, een uur en elf minuten nadat hij het medicijn had ingenomen.
Voor het ritueel met de steen las de doula Grant en zijn naasten een gedicht voor, "De rivier kan niet terug" van Kahlil Gibran. Het gedicht beschrijft een rivier die zich voorbereidt om onvermijdelijk in de zee te stromen. Aanvankelijk is de gepersonifieerde rivier bang voor de enorme watermassa die op haar wacht, maar de angst verdwijnt zodra de rivier beseft dat "het er niet om gaat in de oceaan te verdwijnen, maar om de oceaan te worden," zo luidt het gedicht.
Ridley herinnert zich Grants directe reactie op het voorlezen. "Het was zo prachtig," herinnert hij zich. "Peter zei zoiets als: 'Zo voel ik me precies. Dat is zo perfect. Ik heb dit losgelaten en ik ben er klaar voor. Ik ben in de rivier, op het punt de oceaan in te duiken.'"
Grant was niet de enige die aan het einde van het telefoongesprek met PEOPLE, vlak voor zijn dood, nog wat van zijn kunst wilde laten zien. Op verzoek van Ridley laat Grant een armband zien, geregen met een reeks veelkleurige bolletjes, gescheiden door kleinere kraaltjes.
"Tijdens de vlucht hierheen heb ik voor Peter en mij bijpassende armbanden gemaakt," zegt Ridley, terwijl hij ook zijn eigen arm omhoog houdt. "Ik heb deze kraaltjes letterlijk drie keer besteld totdat ik de juiste maat had. Het was echt een noodgeval."
Grant toont trots zijn zelfgemaakte armband, maar niet zonder een plagerige opmerking te maken over zijn beste vriend. Hij grapt: "Gary probeert zijn armbandenkunsten te promoten."
Grappen daargelaten, zegt Grant dat hij normaal gesproken niet zo van de armbanden houdt, maar dat hij het exemplaar meteen koesterde toen hij het zag. Het is bijzonder goed gemaakt, merkt hij op, met allemaal de juiste vorm kraaltjes en een prettig, comfortabel en rekbaar gevoel.
“Ik draag helemaal geen sieraden,” zegt Grant. “Maar het maakt absoluut deel uit van mijn sieradencollectie voor de andere kant.”
Ridley knikt: “Dus we zijn op dat vlak met elkaar verbonden.”
In een gesprek met PEOPLE na de dood van zijn vriend laat Ridley zijn onderarm zien tijdens het videogesprek. Zowel zijn als Grants armbanden zitten om zijn pols. Hij legt uit dat toen de autoriteiten Grants lichaam kwamen ophalen, ze geen zeker antwoord konden geven over wat er met de sieraden zou gebeuren. Ze zouden samen met het lichaam gecremeerd kunnen worden, of ze zouden weggegooid kunnen worden. Ze wisten het niet zeker. Ridley wilde geen risico nemen.
“Ik zei: ‘Als jullie ze niet samen met hem verbranden, geef ze dan aan mij,’” herinnert hij zich, terwijl hij naar de stapel kralen kijkt. “Dus nu heb ik Peter bij me.”